Naskiĝita Kun Plumo en la Mano

Ja, tiu estas MIA PANJO rekte tie, trajtita en artikolo de la "Columbus Dispatch" pri sia tuta BALAO de la Monda Konkurso de Manskribado. Mi elangligis la tutan artikolon cxi tie:

Ann Woods, de Clintonville, venkis 381 virojn kaj virinojn en la Monda Konkurso de Manskribado de ĉi tiu jaro. Ŝia talento, ŝi diris, estas parte gena: "La mantipo de mia patro estis tre eleganta." Foto de Kyle ROBERTSON

KOMENTARO
Gracplena longtipo de virino gajnas suprajn honorojn
Ĵaudo, la 3-an de aŭgusto, 2006
MIKE HARDEN

Ann WOODS laboras en sia ateliero super la aŭtomobilejo de sia hejmo en Clintonville. Ŝia plumo glitis tra la paĝo, imitante la lertaĵojn de akrobataĵa piloto - maŝoj kaj grandiozaj parafoj, kaligrafiaj Immelmannoj.

Ŝi plumigas la pladojn sur serio de elegantaj manĝokartoj unufoje metita antaŭ reĝanoj, ŝanĝbriluloj kaj aliaj altfruntuloj kaj alpendantoj. La manĝokartoj aperos en libro pri renoma ĉefkuiristo.

La laboro ĉe ŝia art-tabulo estas sufiĉa postulema ke ŝi unue ignoris la elpetigojn de amiko de Ŝikago-Urbo antaŭ kelkaj jaroj por enskribi la Mondan Konkurson de Manskribado.

Kiam ŝi finfine malsuperiĝis dum la pasintan jaron, ŝi venkis.

Ŝi venkis denove antaŭ kelkaj monatoj kiam oni anoncis la venkistojn de la 2006- konkurado. Ĉi tiam ŝi superis 381 virojn kaj virinojn de minimune dekduaj nacioj. Ŝi venkis skribantojn de Anglujo, Indio, kaj Kanado konsideratajn kiel la kremo de iliaj manskribadaj kluboj.

Ŝi estis la plej lerta el tiuj, kiujn ni vidis," diris Kate GLADSTONE, direktoro de la Nov-Jorko-bazita advokata grupo Manskribo por Homaro. "Ŝi konas ĝin kiel naskiĝita kun plumo en la mano.

Pere de kiun mi scias pri Ann, se mi povus elekti nur unu individuon por skribi librojn pri manskribado por instrui al la mondo, tiu estus ŝi."

Woods estas sufiĉe komforta en sia facileco kun plumo ke ŝi pretante deturnas laŭdon por pagi omaĝon al tiuj kiuj helpis al ŝi perfektigi sian plumarton dum la 1940-oj.
"La mantipo de mia patro estis tre eleganta," Woods diris. Ŝia patro, Mario ALAIA, estis buĉisto kaj milda opero-amanto de Napolo, Italio, kiu, kiam li enmigris dum la 1920-oj, ŝanĝis sian nomon al ALAYA esperante ke hispane sonanta nomo helpus lin eviti la kontraŭ-Italan venĝemecon de la epoko de Sacco kaj Vanzetti.

Mario instruis al Ann pri uzi ebenan broson kaj temperon por plenigi duoble-krajonitajn literojn por la semajne specialoj en lia buĉejo--ornamitajn S-oj por nenio tiom multe kiel anonci lumbaĵon kaj kolbason.
Oni fajnigis ŝian kuratorecon je la lernejo "Nia Lordino, Reĝino de Anĝeloj", ĉe 112-a strato kaj 2-a avenuo en Itala Harlemo.

"Fratino Mary Joseph, Fratino Xavier," ŝi memoris. "Ili kuraĝigis min ege."

Dum la jarcento antaŭ ol Woods unue metis plumo al papero, la skribado de la nacio movis de Spencerio al Zanera-skribo al la Metodo de Palmer, la lasta de ĉi tiuj kreita de viro kiu malestimigis la unu formon kiel "ineca".

Pri la praktika kaj neornamita Metodo de Palmer, Woods diris, "Ĝi estis sufiĉe funkciema en la mondo de komerco por prepari nacion de junaj enmigrantoj por laboro kiel klerkoj komizoj kaj stenografistoj."

Woods, kiu povus pasigis vivtempon kiel kaligrafisto, anstataŭ pluiris al gajni doktorecon en antikva kaj mezepoka hitorio kaj al instrui klasikaĵojn kaj historion je la Universitato de Ohio-Ŝtato.

Mordita de la kaligrafia cimo dum la malfruaj 70-oj, ŝi mergis sin en la historion de la skribita vorto, veturanta eksterlande al naciaj kie ŝia doktoreco malfermis zorge garditajn pordojn de Londono al Firenzo al Ŝanhajo. Tie ŝi studis manuskriptojn kiu oni plumigis antaŭ ol Kolumbuso marveturis al la Amerikoj. Ŝi malkvietiĝas ke ni rezignigis la mildan kapeblon de la mano por la personiĝita tuŝo al e-poŝto kaj kuriozas pri kio tio povas fari al tiuj kies ĉiun skribaĉon oni taskas valora.

"Walt Whitman skribis bele," ŝi diris. "Georgia O'Keefe havis tre energian stilon. En la estonco, ni havos e-poŝtojn (de skribistoj) kaj esploradistoj serĉi tra la spicaĵaj listoj de Stephen King."

Woods, por la internacie feriita arto de ŝia mano, gajnis plumon. Ĝi estas elspeza skribada instrumento, sed nur skribada instrumento malgraŭ ĉio.

La juristoj ne estis volante ke ŝi anoncis la venkon al ŝiaj amikoj per e-poŝto.

Mike HARDEN estas kolumnisto de Dispatch Urba. Oni povas atingi al li per 614-461-5215 aŭ per e-poŝto. mharden@dispatch.com

Tiu faras duopon, kiu venas kiel tute neniu suprizo al Paĉjo aŭ mi, sed ni estas tre fieraj. Bonegan agadon, Panjo!

Kial aspektas ĉi tiu blogo strange?

Pardonpetoj, ĉiuj, pri la mankto de desegnoj kaj, nu, plu-ol-baza funkciado. La servilo de mia hejmpaĝo, provizita per StartLogic, misas per la reokazantaj elecoj de povo en Los Angeles-urbo, kiu vice okazas per la malvarmego.

Malkaŝe, mi vere ne zorgas pri mia servilo; oni povas teni ĝin senpove ĝis sekuros. Tio, kio estas prave grava estas ke multaj da homoj metiĝis en dangeron kiam la klimatazo eliĝas kaj estas tiom varmege. Kiam la desegnoj revenos, bonvolu feliĉi, ĉar signifas ke multaj da homoj kiu aliafoje estus en morta dangero varŝajne ne plu estas.

Kiam Vera Hororo I ĝas Beleta

Brad faras bonan punkton (angle) per komenton li faris pri mia afiŝo pri piratoj.

Estas multaj rakontoj kaj pratipoj en nia kulturo- eĉ en la kulturo ni resendas al niaj infanoj- kiuj estas bazita je faktaj, vere hororigaj, okazoj pastinaj.

Pensi pri ĝi, mi trovis ĝin stranĝa ke estas ia speco de kultura "statuto de limigo" por ĉi tiuj okazoj kiu permesas al ili iĝi de hororigaj rakontoj de malfeliĉo al tenegantajn fabelojn.

Mi kredas ke tio estas vere interesanta punkto, kaj mi devas akordi: malgraŭ ĉio, tiu ulo estis vera hororo; mi volas diri, estas ankoraŭ multe da debato pri la amplekso de liaj ekzekutoj, sed mi ne nomus ĉi tiun ulon iu mi ŝatus samvesti je festo. Tiam vi havas ĉi tiun junan knabinon -- plua beleta kostumo, sed la Vikingoj estas fonto de fakta teruro. Grava evoluo en la tekniko de ŝipkonstruado, la "kastelo" (rilate al antaŭ- kaj postkasteloj) eveluiĝis dum la 11a kaj 12a jarcentoj por permesi al arkistoj pafi sube en ŝalupojn--aliavorte, evolui marveturanta fortikaĵo. Ni ne estis farita ĉar la Vikingoj estis disdonanta de seksaj favoroj por festoj.

Do, kiom longe estas la "statuto de limigo", kaj pri kio/kiu ĝi temas? Kvindek jaroj ne faris la vojon klara por ĉi tiu tipo de kostumo (dank' al la dioj) kaj mi scivolas ke iom tempo ja faros. Mi ankoraŭ ne vidis aŭ "Pol Pot" kostumon (kaj mi esperas ke ni neniam vidos).

La plejparto da ekzemploj de Vere Malbonaj Homoj kiu aperas en kostumoj kaj tiuspecaj (minimune en Usono) estas 30aj Gangsteroj kaj Knabinoj de Gansteroj (kaj homoj kiel Bonny kaj Clyde), kaj ankaŭ la Vakeroj kaj Indianoj pri kiuj Brad diris. En multaj okazoj, mi kredas ke tio estas ekzemplo de la Usona amo por tiuj, kiuj "ribelas" kontraŭ aŭtoritateco; sed dioj, mi deziras ke malpli da murdantoj festiĝis. Kie estas la kostumoj de Sojourner Truth? La kostumoj de Martin Luther King Jr.? La kostumoj de Gandhi? Nu, nature, tiuj personoj estas enuigaj ĉar ni neniam mortigis homojn, ĉu ne? Ĉu eble temas pri ia perversa honorigo de homoj kiuj estas tiom pova, tiom neligita per la reguloj kiuj devigas normajn homojn kiu vi kaj mi, kaj kiu perfortas ĉi tiun (je la plejparto de civilitaj personoj) teruran tabuon de fakte teni la vivon de alia persono? Mi volas diri, ni feliĉas ke ili portiĝis al justeco, sed ĉu ne estas ia abomeninda travibro kiam ni numeras la mortig-kalkulon per subpremitaj kaj reverencaj tonoj, kaj ŝajnas (ĉu mi aŭdacas diri) iomete ĉagrenaj se la numero ne estas alta? Ne vere estas agrabla afero por kontempli.

Mi volis fari apartan punkton pri reludantoj, kiujn mi metas en apartan klason. Mi kredas ke la plejparto de homoj kiuj reludas ne povas esti faranta tion nur ĉar ili trovas ĝin "neta". Iu kiu ĉirkaŭkuras en kamparoj infestitaj per iksodoj alportanta de tut-korp-kovrantaj kostumo dum tagoj (kaj por bataloj kiel Gettysburg, dum mez-somero) ne faras ĝin nur ĉar "netas". Kaj kvankam (damninde!) mi ne eblis ĝin rigardi, mi kredas ke estas vera valoro je rigardigi personojn reludadon, aparte se oni povis akiri akuratan numeron da reludantoj. Ĉu vi povas imagi la efiko de rigardi (kaj aŭdi) dekoj da miloj da mortantaj korpoj kaj kriantaj vunduloj sur kamparo? Ĉio, kion oni bezonus fari estis "reludada flaro" kaj la hororo freŝus por nova generacio.

Tio estas, kion ni bezonas por kontraŭi TV-an kaj filman perforton: akuratajn flarojn. Tio forigos tian aĵojn rapide.

EPA: Nu, do eble la statuto de limigo kontraŭ Nazi "beleteco" ja pasis, malgraŭ ĉio....

Matematiko

Kiam mi estis ĉe kolegio (plu for da jaroj por mencii), mi trovis bonegan libron: Metamagiaj Temoj: Serĉi por la Esenco de Menso kaj Desegno, de Douglas R. Hofstadter. Estas kolektio de tezoj kiujn skribis D-ro Hofstadter, profesoro (aŭ prefere, kial mi pensas pri li, la) de Sciada Sciencio kaj Komputila Sciencio, por la ĵurnalo Scienca Usonano. Ĉi tiu libro indas esti parto de la libraro de ĉiuj; ĝi estas fascinanta kolektio de eksploradoj pri la metodoj de la homa pensado, kio estas kreiteco, kaj la magio de la matematiko kaj musiko (jes, mi ja ĵus diris "la magio de...matematiko"). El la multaj da artikoloj, kiuj ektenis min, unu el ili titiliĝas "Pri Numera Sensenteco". En ĝi, D-ro Hoftstadter diris pri tre grandaj (kaj tre malgrandaj) numeroj, kaj kiom malfacila estas ke homoj konceptigi ilin. Dum lia diskutado pri provi kompreni grandajn numerojn, li aludas al konceptiga praktiko nomita pecado, per kiu oni kreas ero de io facila por kompreni, kaj tiam priskribas tre grandajn numberojn rilatoj al numeroj de tiu ero. Ekzemple, dum diskuti la fakto ke je la tempo de lia skribado (li skiribis la libron dum la Malvarma Milito), estis sufiĉe da nukleaj bataliloj por egaliĝi al 25,000 megatunoj da TNT. Ĉio estas alia metodo por diri 25,000,000 tunoj (aŭ 50,000,000,000 pundoj). Li montris ke unu tuno (nur 2,000 pundoj!) taksiĝis esti la amaso kiu subfaligis la barakojn de la Marsoldatoj en Beirut (241 homoj mortigitaj), kaj do plu taksis ke dek tunoj, bon-metita, atendiĝus mortigi proksimume 2400 homoj.

Lastan someron kiam mi vizitis al Pariso kaj grimpis la plataĵeton de Monmartre, de kiu, ke la piedo de la Sacré Coeur, oni havas belajn vidon de ĉiu Pariso vastigita sube. Mi ne povis deteni min de pereigi la ĝuadon de ĉi tiu grandioza panoramo de miaj du amikoj per diri "Hmm...mi vetas ke unu al du bon-metitaj megatunoj povus prizorgi ĉiun ĉi."

Li tiam montras "Nun se vi nur diras al vi 'unu megatuno egaliĝas al la pereo de Pariso" (aŭ iu taŭga egalero), tiam mi kredas ke la frazo "25,000 megatunoj" iĝos kiel viva tiel la longa ŝnureto da nuloj--fakte, varŝajne pli viva."

Ĉi tiu ekpensigis min. Je la tempo kiam mi legis lian artikolon, nia deficito estis 1 triliono da doleroj. Mi sciis ke ĉi tiu estis multo, sed kiom multe ĝi estis, vere? Mi disrompis ĝin kaj elkovris ke oni povus aĉeti tre netan $4,100an tekomputilon por ĉiu viro, virino kaj infano en Usono (je la tempo, la loĝantaro estis 243 aŭ simile miliono da homoj). Hodiaŭ, nia loĝantaro estas ĵus kurta je 3000 miliono, sed la prezoj subeniris, por ke trilono da doleroj povus alporti al oni ion kiel unu el ĉi tiuj $3,500a aĵoj por ĉiu en Usono.

Mi ekparolas pri ĉiu de ĉiu afero pri numera sensenteco ĉar la antaŭa semajnfino estis la 143a datreveno de la Batalo de Gettysburg. Mia edzo kaj mi iris al tie (per la vojo al Manassas, haltante al Antietam dum alhejmi) kaj trasemajnfinis cirkaŭpromene. La granda reludado estis, ve, suspendida ĝis ĉi tiu venonta semajnfino, sed ni ankoraŭ eblis vidi reludantojn kaj, nature, nenio venkis al simple ebli esplori. Ĉi tiu estas la dua fojo, kiam mi estis tie (mi unue iris tien kun amikoj James kaj Nathan) kaj la unua fojo por mia edzo, Pat. Paro de aferoj trafis min: unu estis la fakto ke multe da monumentoj (kaj, fakte, la Alparolo Gettysburga de Lincoln) diras aĵojn kiel "la mondo malmulte notos, nek longe memoros tion, kion ni diras ĉi tie, sed ĝi neniam povas forgesi tion, kion ili faris ĉi tie", kaj estas depremita por pensi ke la multo da Usonanoj konscias pri la Aparolo Gettysburga sed konsternante granda numero ne eĉ povas klariĝi al oni dum kiam jarcento la Civila Milito okazis, mult-malplie kio okazis. La alia afero estis la apika amplekso de la efiko de la milito sur la loĝantaro, aparte per la numero da homoj kiuj mortiĝis. La plej ofta kruda numero kiun mi povas trovi de diversaj fontoj estas proksimume 620,000 mortoj (de la malgranda numero de prok. 360,000 al la granda de 1 miliono). La parkisto en Antietam diris ke 2% de la loĝentaro (prok. 34.3 miliono da homoj) mortiĝis dum la Civila Milito. Ĉi tiu estas vera granda numero. Kio signifas ĝin vere?

The Ohio section of Gettysburg National Cemetary:

Thank You, Sweet Buckeyes

Mi estas granda kredanto en marŝado tra la tereno. Pat kaj mi marŝis la Kuratakon de Pickett (ion mi faris kun James & Nathan) por ricevi propran senton de la distanco. Ĝi ne ŝajnas fora ĝis oni marŝas ĝin kaj imagas esti ekpafadita per kanonoj dum la tuta komplete-neniu-kovro-ie vojo. Sammaniere, mi kredas ke oni pensos pri grandaj numeroj kiu temas pri profunde emociaj okazoj, oni povu rilati ilin al profunde emociaj okazoj kiujn oni persone elspezis. La 11a de septembro estis sufiĉe emocia por mi, do mi decidis ellabori la Civilan Militon per eroj da "la 11a de septembro" -- prok. 3,000 homoj mortaj, preskaŭ tro-granda numero sole, sed iu kiun mi ankoraŭ povas (horore) teni.

Unue, mi kredas ke la ŝlosila numero pri la Civila Milito estas ĉi tiu: 2% de la loĝantaro. Se ni perdus 2% de nia loĝentaro (300 miliono), kiom multe estus tio? Estus 6 miliono da homoj. Kiom multe 11aj de septembro ni bezonus por perdi 6 milionon da homoj? Ni rigardu: 6x10⁶ dividita per 3x10³ = 2x10³. Jen 2,000. Estas 365 tagoj en la jaro (ignorante de la iufoja superjaro, ĉar ni taksas). Du mil dividita per 365 estas prok. 5.5. Alievorte, 9/11 devus okazi ciun tagon dum kvar kaj duono da jaroj por perdi egalon de la loĝantaro hodiaŭ kiel estis perdita dum la Civila Milito. Ĉi tiu estas mens-baŭmanta sole. Ĉu vi povas imagi, kiel ĝi estus? Tra la tri tagoj de Gettysburg, prok. 50,000 homoj perdigis, kio estis prok. .15% de la tuta loĝantaro je tiu tempo. Hodiaŭa egalo: 450,000 homoj. Tio estas cent kvindek 9/11oj. Kaj ĉe Antietam, unu-taga batalo, preskaŭ 23,000 homoj perdiĝis (.07% de la loĝantaro). Hodiaŭa egalo: prok. 210,000--sepdek 9/11oj en unu tago. Ĝis nun dum la Iraka Milito, preskaŭ 2,500 Usonaj soldatoj estas mortigitaj. Kiam la divisio de Sedgwick kuregis en la Okcidentan Arbaron apud Antietama Kriko por ataki la retiriĝantajn Kunfederacianojn, li trovis sin envolvita je tri flankoj kaj perdis preskaŭ tiun tutan numeron dum dek minutoj.

Mi ne diris ĉiun de ĉi tio por malpezigi la numeron da homoj kiuj mortiĝis dum 9/11, aŭ la numeron da soldatoj mortigitaj en Irako. Anstataŭ, mi celas vere kompreni, je ĉi tiu datreveno de la Batalo de Gettysburg, kio estas la amplekso de la Civila Milito per rilati ĝin al io, kiu afekciis min persone kaj profunde. Eĉ kiam subpecadi tiujn numerojn, ili estas ankoraŭ nekrediblaj. Ĉi tiu estis unu el la pli pezaj prezoj de unio, sen kio Usono ne estus kie (aŭ kiel) ĝi estas hodiaŭ, kaj ĝi estas io kiu indas profunda pensado. Por ĉiuj el ĝiaj kulpoj (kaj estas ĉiam multaj), mi kredas ke Usono estas unika en la historio de la mondo; mi ĝojas esti ĉi tie, kaj estas tre mensplena pri la liberecoj kiujn mi ambaŭ ĝuas kaj defendas. Marŝi tra tiu tereno havis profundan efikon al mi. Sed la matimatiko havis eĉ multan.

Knabinoj kiel Superherooj

James (angle) skribis artikolon antaŭ kelkaj tagoj pri superherooj -- specife, kiu li elektu esti. Li diras:

En ĉi tiu poŝto mi esploris kiel fantazioj pri povo malsamiĝas por knaboj kaj knabinoj. Knabinoj, mi diris, sonĝas pri esti La Princino dum knaboj imagas sin ia superheroo.

Ne pravas por mi -- mi ĉiam sonĝis pri esti superheroo, kaj neniam sonĝis pri esti Princino.

Nek, ŝajne, faris Aubrey Matthews. La "Idaho Statesman" donas raporton pri la "deziro" de Aubrey kiel ricevanto de la "Faru-Deziron Fondaĵo": ŝi volis esti superheroo dum unu tago.

"Ni havas kvar katagoriojn de deziroj, kaj 'Mi Deziras Esti" estas la plej malofta," Direktoro Marcia KARAKAS diris.

Ĉi tiu estas la unua fojo dum minimune 10 jaroj ke "Esti" deziron riceviĝis en la oficejo de Idaho, kiu servas la sudajn 35 konteojn de ŝtato.

Aubrey desajnis sian propran kostumon ("Stelo") kaj la kostumojn de kunaj krimbatalantoj, inkluzive de "Leona Sinjorino", "Leviganto de Domoj", "Ĉielknabino", kaj aliaj. Ŝi ricevis sian ekkomenca telefonvoko de nenio alia ol Adam WEST kaj ekforis al la ĉasado de fiega superkanajlo "Nigra" (la figuro de la ŝtrat-signoj por "Najbareja Vaĉo"), kiu ŝtelis la "Oran Stelon" el la Historia Museo de Idaho. La krimo estis kulpiganta al furoj je la zoo, sed Stelo sciis pli bone. Laŭ la vojo al la kapto de ŝia homo, ŝi savis citizanojn el "fumanta" konstruaĵo kaj savis personon de drono en la Lageo en ParkCentro. Tio, kio estas menskonsternante mirinda pri la tuta afero -- post la fakto ke ŝi imagis ĉi ĉiun kaj faris ĉiujn de la desajnoj, estis la kompleta AMPLEKSO de la tuta projekto:

Deziro partnero Windermere Terenomakleristoj faris 100 procentan partprenon de sia 150 dungitoj je du Boise oficeoj.

La deziro de Aubrey floris por inkluzi la Historia Muzeo de Idaho, la Ŝtatuniversitato de Boise, Viv-Flugo de Sakt. Alphonsus, Mezbone Dependa Bob, Fajrobrigado kaj Savado de Gowen Kamparo, Zoo de Boise, la oficeo de la urbestro, kaj la departmentoj de polico kaj parkoj kaj la fajrobrigado de Boise.

Mi kredas ke mi vere, vere ŝatas Boise nun. EXCELSIOR!

O, Kanado!

Bonega poŝto de James je la blogaro de la Chicago-Knaboj, pre la lastatempa aresto de 17 suspektitaj teroristoj en Kanado. Ĉi tiuj uloj amasigis 3 tunojn de amonia nitrato; laŭ la artikolo de la Stelo de Toronto citita de James:

"Se mi povas meti ĉi tion en perspektivon por vi," [diris asistanta komisiano de RCMP Mike McDonell.] "La 1995 bombigon de la Murrah Federa Konstruaĵo en Oklahoma-urbo kiu mortigis 168 homojn oni kompletigis per nur unu tuno de amonia nitrato."

Rigardu ĝin.

Ne ĵus por fromaĝo nun...

Mi memoras James dirinte al mi pri televida adverto kreita de la Nacia Konsilio pri Fromaĝo (ni grandgravas pri konsilioj de manĝaĵ-produktoj ĉi tie en Usono). Ĝi montris bildon de la luno, kaj diris ion tia "en 1969, homaro iris al la luno kaj eltrovis ke ĝi ne estis farita de fromaĝo." [paŭzo] "Ni ekde ne estis revenintaj." Mi memoras spekti ĝin. Ĝi depremigis James, li diris -- li memoris, kiel infano, spekti la unuan alluniĝon kaj fascine kontroladi la alluniĝojn ĝis ili finis je 1972, kaj kiel multe homoj, scivolas ke li povus iri tien. Kiel multe homoj, ankaŭ, mi kredas ke li estis esperanta ke ĝis ĉi tiu jaro, estus komercaj flugoj al la luno, kaj estas depremita pensi ke ni eĉ ne estis eblaj anstataŭe reveni tien tra iu alia, ĉar neniu estis revenanta.

Nu, rigardu ĉi tiun novaĵon (angle) de Yahoo Novaĵoj:

La perspektivo de NASA por la estoneco vokas al la homaro fosi la kalkanojn en la lunon kiom frue tiom 2015 kaj ne pli poste ol 2020.

Jes! La artikolo diris pri multon de nova teknologio kiun oni devos evolui. Unu el la aĵoj kiuj ĉiam mirigis min estis la nivelo de teknologio kiun ni havis kiam ni venis tien dum la unua fojo - iu diris al mi ke la komputiloj estis egalaj al la TRS-80. Mia patro havis unu el tiaj tipoj de komputilioj en sia oficejo. Li decidis ne elspezi la kroman elspezon de havi diskilon kaj havis kasedilon (bendan). Por savi datenojn, oni devis premi "ludu" kaj "enskribu" je la sama tempo. Jes. Vere. Mi memoris la scenon en "Apollo 13", kiam la scientistoj surteraj furioze prilaboris siajn glitkalkulilojn por rekalkuli informon por la astronaŭtoj malfacilaĵitaj enkosmaj. Glitkalkuliloj. Kaj ĝi funkciis.


Bob Park, scientisto kiu skribas vere bonan (kaj vere denuncegan) semajne resumon de pri-sciencaj novaĵoj, ne ŝatas la ideon de homantaj misioj al Mars kaj mi konkludas ke li varŝajne nek ŝatos ĉi tion. Li ja havas demandon en ke ĝi estas vere plu kost-sparanta, kaj pli sekura, sendi robotojn. Sed mi ankoraŭ kredas ke homoj devus iri, kiom multe tiom tio aldonas al la jam nekredebla elspezo: 1) ĉar mi kredas ke ni devus, kiel specio, forlasi la suna-sistemon kaj esplori (mi estas senespera frenezulo de Star Trek) kaj 2) ĉar ofte estas granda boneco per havi homo ĉi tie. Ni kapeblas intuician tipon de inspiro kio -- mi kredas -- povus krei iom mirigantajn elvtrovojn se ni ne limiĝu de la mallarĝa vid-ranĝo kaj ranĝo de roboto. Ni nur devas iri tien kaj ĉirkaŭrigardi. Eble mi estas senespera.

Mi kredas ke ni atingos tien je proksimune 2022, alĝustante por la kutima registrara pufo kaj daŭro. Se ni konkursu kun alia lando, ni povus atingi ĝin de 2015. (Saluton, ĉinio, ni konkursu?)

Iel ajn: al vi personoj, de iu ajn nacieco, kiu desaltos de la IUSS kaj iros al la luno: excelsior!

Memoriga Tago

Hodiaŭ estas Memoriga Tago en Usono. Mi volis preni tempon por skribi iomete pri memorigo je kiu mi ĉeestis lastan vendredon.

Mi estas en nova Mararmea klaso nun kaj la lernejo estas parto de la "Submarŝipa Instalaĵo por Lernado" de la Mararmeo. Do ni, kiel studentoj, devis iri al memoriga ceremonio de submarŝipoj de la 2a Mondmilito. Estis multe ploraĉi kaj ĝemi pri ĉi tio. Sed ne el mi.

Ĉeestis multe veteranoj. Mi sidis apud tre agrabla pensiita sinjoro kiu posteniĝis en la USS Skate, kion oni honoris je tiu tago per enoficigo en la Submarŝipan Halon de Famo de Norfolk. La Skate estis la unua Usona submarŝipa povita per kiu, tiu estis la estonta "submarŝipa reaktoro de la ŝiparo" kaj, kiel ĉiuj SSN-oj dum la Fridmilita tempo, faris tiom da tre timigantaj aferoj. Ŝi estis la unua Usona submarŝipo kiu vere venis supren tra la glaco en la Arktiko, ambaŭ dum la somero kaj la vintro. La gastparolanto estis oficero de inĝenierarto sur ŝi kaj diris al ni iom bonajn rakontoj pri tiuj tagoj.

Sed la parto de la ceremonio, kiun mi ĉiam memoros, estis la kontrolvoko. Estis tradicio de la Usona Submarŝipaj Veteranoj de la 2a Mondmilito fari kontrolvokon de la submarŝipoj perditaj dum la 2a Mondmilito (kaj la Thresher kaj Scorpion). Du submarŝipanoj de aktiva devigo legis la kontrolvokon: unu diris la nomon, kaj la alia voklegis ĝia dispozicion. "Ĉiuj ŝipanoj perdiĝis." "Ĉiuj ŝipanoj perdiĝis." "Ĉiuj ŝipanoj perdiĝis." Denove kaj denove kaj denove. Po ĉiu dispozicio, alia maristo sonorigis sonorilon, kaj du el la edzinoj de la veteranoj elprenis modela submarŝipo el aro de ili videbla sur tablo, ĝis estis ne plu.

Klaku sur iuj el la ligiloj sube por vidi foton de la ŝipo kaj por legi plu.

USS SEA LION (SS-195)	USS S-36 (SS141)
USS S-26 (SS131)	USS SHARK I (SS-174)
USS PERCH (SS-176)	USS S-27 (SS132)
USS GRUNION (SS-216)	USS S-39 (SS-144)
USS ARGONAUT(SS-166)	USS AMBERJACK (SS-219)
USS GRAMPUS (SS-207)	USS TRITON (SS-201)
USS PICKEREL (SS-177)	USS GRENADIER (SS-210)
USS RUNNER (SS-275)	USS R-12 (SS-89)
USS POMPANO (SS-181)	USS GRAYLING (SS-209)
USS CISCO (SS-290)	USS S-44 (SS-155)
USS WAHOO (SS-238)	USS DORADO (SS-248)
USS CORVINA (SS-226)	USS SCULPIN (SS-191)
USS CAPELIN (SS-289)	USS SCORPION (SS-278)
USS GRAYBACK (SS-208)	USS TROUT (SS-202)
USS TULLIBEE (SS-284)	USS GUDGEON (SS-211)
USS HERRING (SS-233)	USS GOLET (SS-361)
USS S-28 (SS-133)	USS ROBALO (SS-273)
USS FLIER (SS-250)	USS HARDER (SS-257)
USS SEAWOLF (SS-197)	USS ESCOLAR (SS-294)
USS DARTER (SS-227)	USS SHARK II (SS-314)
USS TANG (SS-306)	USS ALBACORE (SS-218)
USS GROWLER (SS-215)	USS SCAMP (SS-277)
USS SWORDFISH (SS-193)	USS BARBEL (SS-316)
USS KETE (SS-369)	USS TRIGGER (SS-237)
USS SNOOK (SS-279)	USS LAGARTO (SS-371)
USS BONEFISH (SS-223)	USS BULLHEAD (SS332)

Oni povas ankaŭ legi pri the USS Thresher aŭ la USS Scorpion (ambaŭ angle); Mi tre rekomendi "La Silenta Milito: La Fridmilita Batalo Sub la Maro Sea " de John P. Craven (ankaŭ angle), kiu havas nitan rakonton de la provo trovi la Scorpion kaj eltrovi tion, kio okazis al ŝi.

Sed mi devias. La plej profunda momento venis post ĉi tiu kontrolvoko, kiam la parolantoj komencis paroli pri memorado. Ĉi tiu estis tre grava al ili, eĉ urĝa.

Subite frapis min: kio se estas neniu postvivo? Mi volas diri -- temas ĉiu pri kredo, ĉu ne? Estas neniu pruvo, nur (je pli bone) anekdotoj. Kio se, kiam oni mortiĝas, oni ĵus mortiĝas, kaj estas nenio plu? Kaj la memorio iĝis tiom pli profunda kaj kritika: ĉiu tiuj viroj, "je eterne patrolado", kaj ĉiuj el la aliaj kiuj revenis kaj forpasis poste -- ĉi tiu memorio estis ilia eterno.

Do, se oni ŝnuriĝis en iri al unu el ĉi tiuj aferoj, ne grumblu aŭ ĝenu. Aŭskultu. Atentu. Komprenu la rakontojn rakontintajn. Se iuj ajn nomo estas dirita, reflustru ĝin. Kiel legiĝas sur la pagxaro de la veteranoj: "viro ne estas morta ĝis li estas forgesita".

Monto "St. Helens" balda? eksplodos

Per AP: (angle) Usono avertas pri granda St Helens ekplodo.

?u vi interesi?as, vidu ?i tien: VolcanoCam. Eble ni vidos la eksplodon interrete hodia?!

Jes, jes, mi scias, mi devas alfi?i plu po?tojn pri la marveturo (kaj mi ja faros), sed ?i tiu estis tro interesanta. Mi ankora? allaboras la rakonto pri nia aventuro pretermara...

Tial ĝi ne estas nomiĝita “Lando de la Liberuloj”.

Mi legis ĉi tiun (anglan) artikolon ĉe MSNBC pri la kontraŭado en Francujo ĉirkaŭante la portadon de religiaj signoj en la lernejo. Persone, mi kredas ke ĉi tiu estas stulta ideo (kaj mi ankaŭ kredas ke la kontraŭado pri samseks-edzigo estas stulta). Sed mi estas elĉerpita kiam mi legis:

La kun-aŭtoro de la rego, Professoro Gilles KEPEL, diris al NBC-Novaĵo ke la elekto estis krita por la regado de Francujo: aŭ francaj lernejoj crack down on religian portadon kaj signojn, aŭ ĉi tiŭ lernadoj ne plu funkcios kiel “lernadaj kamparoj” de libera, franca, kaj secular socio.

…Estu ni klaraj ĉi tie, S-ro Kepel: vi signifas principe ”franca”.

Se la registaro faras nenion, “tiam oni havos lerneojn samaj al en Usono,” Kepel diris, “kiam la infanoj de la riĉa blanka mez-klaso iras al privataj lernejoj kaj oni restigas la publikan lernad-sistemon al la malriĉuloj al la nigruloj. Kion estas la franculoj keen to defend estas publika lernad-sistmo kie estas socia muldo, kaj ia formo integrado

Mi ne kredas ke la publika lernad-sistemo en Usono estas en la nuna kondicio ĉar ni permesas religian esprimon. Fakte, estas kontraŭado en la lernado precize ĉar ni ne permesas plu evidentanj formojn de religia esprimo kiel prejado. Mi ja subtenas la ideon de integrado kaj provizi fortan socian modelo al infanoj, sed mi ja ankaŭ kredegas ke estas ankaŭ gravega vivi en ĉirkaŭaĵo kie infanoj lernas toleration por diversaj religioj, kaj oni ne povas fari tion kiam oni subpŭas la esprimon de religia kunligo ekster vivlokojn kiel la lernado.

Kepel diris ke francaj lernado iĝis “kamparoj por ĉasado” – centraloj al radikaj islamaj studentoj kiu volas imposi ekstremajn vidpunkojn al aliaj.

Kaj forteni la rajton por studentoj sekvi iliaj religiaj regoj pri portado estas bona metodo por protekti ilin kontraŭ ekstremajn vidpunktojn? Idioto.

”Ni vidis tragikajn ekzemplojn kiam juna mahometano estis atakita per ŝtonoj, aŭ eĉ bruligita al morto, ĉar ŝi ne portis vualon, aŭ ne fastis dum la sankta monato de Ramadan,” Keppel diris. “Se ĉi tiu daŭras, ni havos socion kiu estas tute apartigita.”

Ĉi tiu estas voko per la Konsileta Telefono al S-ro Kepel: fortigi problemojn iri subterenon ne estas bona ideo. Eble ĉi tiu estas pli facila por vi homoj en la registaro. Sed malbonaj ideoj kreskegigas en la malhelo.

Kial mi havas la plej neta panjo

Jen estas pli multe ekzemploj de la laboro de mia patrino.

Ĉu maŝinkodo kaj lingvo estas samaj?

Per Bradipo, mi trovis interesantan artikolon pri Esperanto kaj Volapük kiel mezaj fazoj inter "naturaj" lingvoj kaj maŝinkodoj kiel Python, C++, Javascript, ktp.

La artikolo faras direktan kunligon inter homaj lingvoj kaj maŝinaj lingvoj:

Malnovaj kodoj pruvite ekzistas ekde ĉirkaŭ 7000 jaroj kaj ankaŭ estas nomataj "naturaj lingvoj" aŭ "homaj lingvoj". Al ili apartenas ĉiuj lingvoj, per kiuj sociaj superaj unuoj kiel religioj, ideologioj kaj nacioj savis kaj savas sian koherecon en scioplena tempo. Ĉiun tagon ili manifestiĝas sur afiŝoj, en lernolibroj kaj sur retpaĝoj, resonas en laringoj kaj en la spaco inter la homaj vizaĝaj facoj, la "interfaco" de la malnovaj kodoj.

Laŭ komunikil-historia perspektivo, kiun interesas lingve parencaj kodoj, ni en la jaro 2003 tamen troviĝas jam meze en nova evoluondo de la signosistemoj. Ties dinamiko estas apenaŭ komprenebla por la plejmulto de la nuntempaj homoj, ĉar ĝi apenaŭ tuŝas la leĝojn de kulturgu natur-evoluo, kiujn ni taksis konataj. Temas pri la t.n. programlingvoj, kiuj ĉi tie estas nomataj novaj kodoj.

La punkto de la artikolo ŝajnas esti: en la sukceso de Esperanto kiel la unua organizita kaj direktita "malfermita fonta" lingvo estas grava leciono por la kunlaboranta klopodo kreii maŝinkodojn. Fakte, D-ro Zamenhof enhavis la sekvantan en sia eldonoj pri Esperanto:

Internacia lingvo, simile al ĉiu nacia, estas propraĵo socia, kaj la aŭtoro por ĉiam forcedas ĉiujn personajn rajtojn je ĝi.

Sed mi ne jesas al la ideo, ke maŝinlingvoj kiel C++, ktp, estas la direktaj antaŭajxoj de "naturaj" lingvoj. En lia artikolo, la aŭtoro, Leo FINDEISEN, skribas:

...Zamenhof ekde 1905 meritas la premion "Ora Nica" en la kategorio "plej sukcesa rekodado de malnovaj kodoj ekde la historia Pentekosto".

Per tio, li skribrilatas al la libro Neĝa Kraŝo (angle, Snow Crash), de Neal STEPHENSON, kiu temas pri lingvo kaj -- aparte -- unu lingvo, la pralingvo, per tiu oni povas "programi" la homan menson.

En la rakonto, la pralingvo (la sumeria) estas sciita, ne lernita, ĉar ĝi estas produkto de "profundaj struktoroj" en la cerbo, kaj specife la lingvo estas produktita per lingva viroso kiu enloĝas en tiuj profundaj struktoroj -- plu profundaj ol la pensanta parto de la cerbo. Tiuj, kiuj komprenis la funkciado de la lingvo povis "programi" la mensojn de aliaj homoj -- ambaŭ por bonaj kialoj (programi iun kiel baki panon, ekzemple) aŭ por malbonaj kialoj ("fuŝkontaktigi" la cerbon kaj igi iun al malsaneco kaj morto). Por gvardi sian popolon, la lingva sorĉisto de Sumero, Enki, kreas lingvan "ensorĉon" (novan viroson) kiu frapis la kunligo inter ĉi tiuj strukturoj kaj la pensantaj partoj de la cerboj: Babelo okazis, la komenco de lernitaj, ĉiam-ŝanĝantaj lingvojn, kiuj -- ĉar ili loĝis en la plialtaj, "pensantaj" partoj de la cerbo -- estis plu rezistaj al lingvaj virosoj. En Neĝa Kraŝo, Stephenson priskiribas Pentakoston kiel klopodo rekreii pralingvon por reebli la programadon de la homa menso (la Pentakosta "multlingve parolado" estis neniom plu ol la sumera lingvo).

Do, ĉi tie (en la libro), la pralingvo estas kiel maŝinkodo -- ĝi estas kielo por programi homoj en (eksterordinare bona) laboro de fikcio. Sed mi ne kredas ke oni povas fari la kunligon inter naturaj lingvoj kaj maŝinlingvoj ekster kiel analogeco en la reala mondo.

La artikolo tamen estas tre interesanta, kaj mi tre sugestas ke vi legas ĝin. Kaj ankaŭ ekvidu la paĝaron de Bradipo. Mi tre ĝuas la rakonton pri la tatuaĵo. :)

Strataj Anguloj

Lastatempe en Kolumbuso, ni havis malgrandan paradon de publika desegno nomiĝita "Strataj Anguloj" (aŭ, por la angla kalemburo, "Street CORNers"--"Corn" estas "maizo" angle). La organazantoj de la parado volis, ke ĝi estu kiel tio en Ŝikago, "Bovinoj Paradante (mi skribis pri multaj paradoj en multaj urboj ĉi tie). Bedaŭrinde, la intereso neniam kreskis grande en Kolumbuso por la projekto. Oni publikis unu aŭ du rakontojn pri la parado, sed neniu fake kreis paĝaron por ĝin aŭ skribis artikolon pri la tuta parado. Ĉar mia patrino faris maizorelon (vidu suben) por la okazo, mi trovis tiom multe de bildoj kiom mi povis trovi kaj nun prezentas ilin ĉi tie por via ĝuo.

"Maiz-aiko", de Julie WEIN-STOVER. Ĉi tiu desegnaĵo estis farita per plu ol 3000 pecoj de keramika tajlo fabrikitaj per la mano. "Ŝupinĉila Maizo", de Judy ANDERSON Subtenita de DSW, ŝu-fabrikejo. Maizo de Industria Forto, de Judy KESSLER

"La Mankata Orelo de Van Gogh", de Judy ANDERSON Unu el miaj plej preferataj. "Kovritaj al Oreloj per Desegno", de la Desegnistoj de la "Studios on High" Ĉi tiu orelo estis ŝtelita kaj plutempe retrovita, ĉenigita al rubujo. Ohio - La Ordinara Ĉasado de Bona Vivo, de Ann WOODS Mia patrino faras ĝin! Vidu suben por detaloj de la skulpturo. Ŝi farbigis ĝin per farboj por signopentristoj.

Detaloj de la laboro de mia patrino:

   

Ĉirkaŭretade por ĉi tiu artikolo, mi trovas alian amuzantan (kaj anglan) paĝaron: Bats Incredible. Ferigi la urbon Cincinnati kaj ĝia amo por bazopilkludi, Bats Incredible estas parado de frapiloj por bazopilkludo. Ekiru ĝin.

Taglibro de marveturanta maristo

Mi trovis ĉi tiun anglan paĝaron: Taglibro de marveturanta maristo, kaj ĝi temas pri la vivo de STG1 Patrick Long sur la USS Porter. Mi konas ĉi tiun ulon, iomete. Tio estas, li estis sur la USS McFaul antaŭ ol mi alvenis tien, kaj la ŝiparo kiu estis sur la McFaul kiam mi alvenis konis lin. Se vi povas legi la anglan, mi esperas ke vi ĝuos la rakonton.

Nova ligilo

Mi aldonis novan ligilon al my "ŝatitaj blogoj" listo: eta.ruĝa.boato estas la anglalingva blogo de Anna PICKARD, kaj ŝi skribas tre amizante. Mi trovas la paĝaro tra la Kvara Jare Retblog-aljuĝo (La Blogetoj) kaj tre ĝuas ĝin; se vi legas la anglan, ekvidu la paĝaro de Anna, mi kredas ke ĝi ŝatas al vi.

Mi devas diri, tamen, ke mi iomete elreviĝis per la paĝaro de "Blogetoj". Mi nomumis "Inferon en Mankorbo por aljuĝaĵo sed ĝi ne estas finanto. Dum la sekvanta jaro, mi kampajnos por ĝia enhavo.

Pardonu al mi la negrafikeco

Mi havas problemojn kun la provizanto en kies servilo mi formetas miajn grafikojn. Iufoje, la sistemo funkcias, sed lastatempe la programo, kiu servas la bildojn, rompiĝas. Mi sendis mesaĝon pri la problemo kaj se la problemo ne estas riparita post paro de tagoj, mi movos miajn grafikojn al alia loko.

Rulrajdo, dua parto

Mi devus esti koninta ke la tago iros malbone kiam mi falis sur la varfo. Matene, mi paŝetis kaj truigis la genuojn de mia pantalono (kaj ankaŭ truigis miajn proprajn genuojn). Mi pensis, la resto de la tago iros malbonege kaj ho, mi veris. Je tiu tago, ni farus kontrolon por konservado en la sonar-kupolo: ni malplenigu la kupolon, ĉirkaŭigu aeron tra la kupolo, kaj replenigu ĝin per freŝa akvo. Sed nenio okazis rekte: ni bezonis du sistemojn de malforta premo, sed ĉiuj tri de niaj sistemoj malfunkciis. Neniuj de niaj metraj indikoj estis rektaj per la konservada karto. Finfine, ni haltis la kontrolon kaj replenigis la kupolon. Kontrolo kiu devus daŭrigi 8 horojn daŭrigis 10, kaj ni ne povis finigi la kontrolon. Damninde. Estis tiom frustranta, kaj mi ĉiam sentis ke mi ŝuldas por la problemoj (sed mi sciis, ke ĉi tio ne estis vera) -- mi sentis nekompetenta. Mi ne volis forlasi kaj veni hejmen por teni forpermeson. Sed la personoj ankoraŭ sur la ŝipo eblos fari la kontrolon ĵus bele. Eble pli bone, ol se mi estis tie, sajh.

Nun la alta parto de la rulrajdo: mi ricevis mesaĝon de kompanio, kiu konstruas nian flagon batalan. La flago, kiun mi kaj alia ŝipano desegnis, estis kompleta. Mi aŭtoveturis al la kompanio kaj kolektis ĝin, tiam portis ĝin al la ŝipo. La signalhomoj (kiuj konservas la flagojn de la ŝipo) amis ĝin, kaj ankaŭ impresiĝis la estroĉefo, la dua komandanto, kaj tiam la kapitano vidis ĝin kaj ankaŭ estis tre, tre plaĉita. Li manprenis min kaj diris al mi ke mi mendu alian.

Tiam, ĵaudon, mi iris al nia adoptita lernejo, Elementa Instruejo de Tidewater Park, kaj helpis dum la kunveno de la scienca klubo. Ni faris kolojdon (el maiza apreturo kaj akvo), kiu estas substanco kiu eksponas propraĵojn de fluidaĵoj kaj solidoj. La infanoj estis preskaŭ nekontroleblaj, sed ili havis multon de amuzo. Mi renkontis instruiston, kies klaso desegnos eksperimenton kiun mi faros kiam ni marveturos. Mi e-poŝtigos la rezultojn al la klaso, do ili povos traki kaj analizi la rezultojn tra la mondo (kie ajn ni veturos).

Kaj tiam mi aŭtoveturis hejmen vendredon kaj nun estas kun amikoj. Do, la semajno ne finis malbone, eĉ kvankam ĝi komencis malbonege. Kaj mi ankoraŭ volas esti en la Mararmeo.

Rulrajdo, unua parto

Kia paro de semajnoj. La vivo en la Mararmeo estas vera rulrajdo. Mi skribis pli frue pri klaso ĉe Blackwater. Nu, tio ne faris tiom bone -- fakte, mi malsuksesis la klason, per ŝosi la instruiston. D'oh!

Mi kaj alia studento estis asocianoj, kaj dum la dua "vera" ekzerco (kiam ni uzis "simunition" -- pentropilkoj pafita per speciala pafilo), ni estu enirinte en malgranda ekspeda ejo kaj "klarigi" ĝin. Li estu irinte unu direkton, por klarigi duonon de la ejo, kaj mi estu irinte alian direkton, por klarigi la alian duonon. Li eniris, renkontis "teruriston" (alian studenton en la rolo de teruristo), ŝosis lin, kaj kontinuis en la alian angulon, kie staris la instruisto. Tie li ŝosis lin ankaŭ, io kiu oni forte avertis ilin ne fari. Mi klarigis mian unuan angulon, tiam turnis kaj vidis ke mia asociano estis ŝosinte personon en la alia angulo. Nu, la alia persono (la instruisto) estis malantaŭ de ŝtuparo konstruita en la eju. Mi ne vidis la "teruristo", kiu kuŝiĝis sur la planko; mi nur vidis ke mia asociano estis engaĝante personon, kaj mi ne povis vidi la oranĝan veston de la instruisto per la ŝtuparo kaj mia spir-vaporita masko. Mi neniam, neniam, neniam estu ŝosinte tra la ŝtuparon -- mi povus esti trafinte mian asocianon per misŝoso. La instruisto elpaŝis kaj mi vidis la oranĝan veston kaj pensis, "nu, fik." La instruistoj fortenis niajn pafilojn kaj sendis nin ekster de la ejo, kaj tiam oni informis nin ke ni estis faligis el la klaso. Ķus tiel.

Nun, mi ne precize kredas ke oni traktis nin malĵuste -- oni ja klarigis al ni dum la klaso, ke se ni ŝosus la instruistojn, ni estus faligitaj. Ği estas ekzemplo de "malebleco identigi celojn", kaj estis afero de sekureco. Sed mi kredas, ke ĉi tio estas malbona eduko. Se studento faras eraron, estas gravega tuj korekti la eraron, precize se la problemo povus rezulti en la trafo de la malkorekta celo. Se oni ne faras ĉi tion, oni kreas veran timon en la penso de la studento -- se mi estu en vera situacio, ĉu mi mismortigos ŝipanon? pensas la studento.

La instruistoj estis tre zorgaj lasi nin scii ke ni eblos reveni al la klaso. Sed mi ne povos reveni antaŭ la ŝipo marveturos en malamikan ĉirkaŭaĵon. Do dankon por nenion, klaso. Sed mi ja multe pripensis tion, kaj aranĝos metodojn por ekzerci min en celekkonado. Mi sendis leteron al la instruejo kaj suĝestis ke estu pli bona ideo por provi korekti tiajn problemojn antaŭ faligi studentojn for de la klaso, kaj se la studento ne estas korektebla, tiam faligi la studenton kaj sendi mesaĝon al la ŝipo rekomendante ke oni formetas ĉiujn de la kvalifikoj de la studento -- ĉar se la studento ne povas lerni kiel oni ekkonas rektajn celojn, la studento ne tenu armilojn.

La 28-an de aŭgusto, 1963

"Mi Havas Sonĝon", de D-ro Martin Luther KING, Jr.

Mi feliĉas kunigi kun vi hodiaŭ per kiu tiu iros en historion esti la plej granda demonstratio por libereco en la historio de via nacio.

Antaŭ kvin dudekoj de jaroj, gradega usonulo, en kies simbola umbro ni hodiaŭ staras, subskribis la Proklamon de Emancipiĝo. Ĉi tiu momenta dekreto iris kiel granda gvidmarko de espero al miliardoj de Nigrulaj sklavoj, kiu estis ekbrulita en la flamoj de velkanta maljusteco. Ĝi iris kiel ĝoja tagiĝo por finigi la longan nokton de iliaj kapteco. Sed post cent jaroj, la Negrulo ankoraŭ ne estas libera. Post cent jaroj, la vivo de la Negrulo ankoraŭ estas malĝoje kriplita per la brakĉeno de apartigeco kaj la ĉenoj de diskriminado.

Post cent jaroj, la Negrulo vivas sur sola insulo de malriĉeco en la mezo de vasta maro de materiala prospero. Post cent jaroj, la Negrulo ankoraŭ suferedas en la anguloj de Usona socio kaj trovas sin ekzilanto en sia propra lando. Do ni iris ĉi tien hodiaŭ por dramatigi hontplenan kondiĉon.

Per iu senco, ni venis al la ĉefurbo de nia nacio por kontantigi ĉekon. Kiam la arĥitektoj de nia granda republiko skribis la grandiozajn vortojn de la konstitucio kaj la Deklaro de Sendependeco, ili subskribis promesantan noton por kiu ĉuj Usonulo estis iĝota heredanto.

Ĉi tiu noto estis promeso ke ĉiuj homoj, jes, nigraj homoj tiom tute kiom blankaj homoj, avaliĝos al la neaparteblaj rajtoj de vivo, libereco, kaj la ĉasado de ĝojeco.

Estas evidenta hodiaŭ ke Usono defaŭltis je ĉi tiu promesota noto kie koncerniĝis siaj civitanoj de koloro. Anstataŭ honori ĉi tiun sanktan obligecon, Usono donis al la Negrula popolo malbonan ĉekon, ĉeko kiu revenis markita "nesufiĉa kaso".

Sed ni refuzas kredi ke la banko de justeco estas bankrota. Ni rifuzas kredi ke estas nesufiĉa kaso en la grandaj volboj de ebliĝeco de ĉi tiu nacio. Do ni iris por kontantigi ĉi tiun ĉekon, ĉeko kiu donos al ni demandante la rixcojn de libereco kaj sekurecon de justeco.

Ni ankaŭ iris al ĉi tiu sanktita loko por rememori Usonon pri la fiera urĝeco de Nun. Ĉi tiu ne estas la tempo por eniĝi en la lukso de plimalvarmiĝi aŭ por teni la trankviliganta drogon de laŭgradismo.

Nun estas la tempo por fari reala la promeson de demokratio.

Nun estas la tempo por leviĝi el la malhela kaj senaĵa valo de apartigeco al la sunbrilita vojo de raca justeco.

Nun estas la tempo por levigi nian nacion el la movsabloj de raca maljusteco al la solida roko de frateco.

Nun estas la tempo por fari justecon realeco por ĉiu de la infanoj de Dio.

Estus mortanta se la nacio suprevidus la urĝeco de la moment kaj subtaskus la konstato de siaj koloritaj civitanoj. La varmegiĝa somero de la rekta malkontento de la Negrulo ne forpasos ĝis estas enfortanta autumno de libereco kaj egaleco. Mil nau cent sep dek tri ne estas fino sed komenco. Tiuj kiuj esperas ke la Nigrulo bezonis ellasi vaporon kaj nun kontentiĝas havos malĝentila vekiĝo se la nacio revenas al komerco kiel kutime.

Estos nek repozo nek trankvilo en Usono ĝis oni koncedas al la Negrulo rajtojn de civitaneco. La kirlventoj de ribelo daŭros tremigi la fundamentojn de nia nacio ĝis la hela tago de justeco aperas.

Sed estas io kion mi devas diri al mia popolo kiu staras sur la varma sojlo kiu kondukas en la palacon de justeco. En la proceso de gajni nian rektan lokon ni devas ne esti kulpa de malrektaj agoj.

Ne serĉu ni kontentigi nian soifon por libereco per trinki el la taso de amareco kaj malameco. Ni devas ĉiam konduki nian batalon sur la alta plano de digno kaj disciplino. Ni devas ne permesi nian krea protesto deevolui en fizikan perforto. Denove kaj denove ni devas leviĝi al la estraj altoj de kontraŭigi fizikan forton per anima forton.

La mirinda nova militaneco kiu engluti la Negrulan komunecon devus ne gvidi nin al malfido de ĉiuj blankaj homoj, ĉar multe el niaj blankaj fratoj, kiel pruvita per ilia esteco ĉi tie hodiaŭ, eksciĝis ke ilia destino estas kunligita kun nia destino. Ili eksciĝis ke ilia libereco estas nedisigeble ligita al nia libereco. Ni ne povas aparte marŝi.

Kaj dum ni marŝas, ni devas fari la garantiaĵon ke ni ĉiam marŝos foren. Ni ne povas returni. Estas tiuj, kiuj demandas al la dediĉantoj de civitanaj rajtoj, "Kiam ni kontentiĝos?" Ne neniam povas kontentiĝi tiom longe kiom la Nigrulo estas la viktimo de la neparoleblaj hororoj de policia brutaleco.

Ni neniam povas kontentiĝi tiom longe kiom niaj korpoj, pezaj per la laceco de vojaĝi, ne povas atingi subluon en la moteloj de la aŭtostradoj kaj la hoteloj de la urboj.

Ni ne povas kontentiĝi tiom longe kiom la baza translokeco estas el pli malgranda geto al la pli granda.

Ni neniam povas kontentiĝi tiom longe kiom niaj infano estas malvestiĝita el siaj memeco kaj rabita el sia digno per signoj deklaranaj "por blankuloj nur."

Ni ne povas kontentiĝi tiom longe kiom Negrulo en Mississippi-Ŝtato ne permisiĝas voĉdoni kaj Negrulo en Nov-Jorko kredas li havas nenion por kio voĉdoni.

Ne, ni ne kontentiĝas kaj ni ne kontentiĝos ĝis justeco subrolas kiel akvoj kaj pravegeco kiel povega fluo.

Mi ne estas nesciante ke iuj el vi venis ĉi tien el viaj provaĵoj kaj afliktadoj. Iuj el vi venis freŝe el mallarĝaj prizonaj celoj. Iuj el vi venis el lokoj kie via serĉo por libereco restiĝis vin ektrafitaj per ŝturmoj de persekutoj kaj aĉstarantaj per la ventoj de policia brutaleco.

Vi estis la veteranoj de krea suferado. Daŭru labori kun la fido ke neperlaborita sufereco estas amortiza.

Reiru al Mississipi-Ŝtato, reiru al Alabama-Ŝtato, reiru al Sud-Karolina-Ŝtato, reiru al Georgia-Ŝtato, reiru al Louisiana-Ŝtato, reiru al la mizerkvartaloj kaj getoj de niaj modernaj urboj, sciante ke iel ĉi tiu situacio povos kaj estos ŝanĝiĝi.

Ne trempiĝadu ni en la valo de malespero. Mi diras al vi hodiaŭ, miaj amikoj, ke eĉ kvankam ni frontas la malfacilojn de hodiaŭ kaj morgaŭ, ni almenenax havas sonĝon. Ĝi estas sonĝo profunde enradikita en la Usona sonĝo.

Mi havas sonĝon ke unu tagon ĉi tiu nacio surleviĝos kaj ĝisvivos la veran signifon de sia kredkonfeso: ni tenas ĉi tiujn verojn esti mem-evidentaj -- ke ĉiuj homoj estas kreitaj egalaj.

Mi havas sonĝon ke unu tagon sur la ruĝaj montetoj de Georgia-Ŝato la filoj de eksklavoj kaj la filoj de ekposedantoj de sklavoj eblos kunsidi ĉe la tablo de frateco.

Mi havas sonĝon ke unu tagon eĉ la Ŝtato de Mississippi, ŝtato varmegiĝas per la varmego de premado, aliformiĝos en oazon de libereco kaj justeco.

Mi havas sonĝon ke miaj kvar etaj infanoj unu tagon vivos en nacio kiu oni ne juĝas ilin per la kolor de iliaj haŭto, sed per la enhavo de ilia naturo.

Mi havas sonĝon hodiaŭ.

Mi havas sonĝon ke unu tagon suben in Alabama-ŝtato, kiu ĝiaj sovaĝaj racistoj, kiu ĝia gubernatoro kun lipoj gutantaj per la vortoj de interpoziceco kaj nuligeco; ke unu tagon ja suben en Alabama-ŝtato etaj nigraj knaboj kaj nigraj knabinoj eblos kunligi la manojn kun etaj blankaj knaboj kaj blankaj knabinoj kiel fratinoj kaj fratoj.

Mi havas sonĝon hodiaŭ.

Mi havas sonĝon ke unu tagon ĉiu valo estos solenita, kaj ĉiu monteto kaj ĉiu monto estos malaltigita, la malglataj lokoj fariĝos ebenaĵoj kaj la malrektaj lokoj fariĝos rektaj kaj la gloro de la Eternulo konigita kaj ĉiu karno vidos ĝin kune.

Ĉi tiu estas nia espero. Ĉi tiu estas la fido kun kiu mi revenos al la Sudo. Per ĉi tiu fido ni eblos elĉizi el la monto de malespero ŝtonon de espero.

Per ĉi tiu fido ni eblos aliformigi la tintantajn malakordojn de nia nacio en belega simfonio de frateco.

Per ĉi tiu fido ni eblos kunlabori, kunpreji, kunbatali, kuniri al la malliberejo, kungrimpi supren por libereco, sciante ke ni estos liberaj unu tagon.

Ĉi tiu estos la tago kiam ĉiuj el la infanoj de Dio eblos kanti kun nova signifo "Pri vi mi' lando, dolĉ' land' libereco, pri vi mi kant'. ki' mortiĝis patroj, ki' fieris la pilgrimoj, el ĉiuj montflankoj, sonoru libereco!"

Kaj se Usono estiĝos granda nacio, ĉi tiu devas veriĝi. Do sonoru libereco el la montetsupraĵoj de Nov-Hampŝir-Ŝtato. Sonoru libereco el la povaj montoj de Nov-Jork-Ŝtato.

Sonoru libereco el la altigaj Alligen-montoj de Pensilvanio.

Sonoru libereco el la neĝ-kufitaj Rokoj de Kolorado-Ŝtato.

Sonoru libereco el la kurbplenaj deklivoj de Kalifornio.

Sed ne nur tio, sonoru libereco el Ŝtona Monto de Georgia-Ŝtato.

Sonoru libereco el ĉiu monteto kaj moleholmo de Mississippi-ŝtato kaj ĉiu montflanko.

Kaj ĉiam ĉi tio okazos, kiam ni permesos libereco sonori, kiam ni permesos ĝi sonori el ciu luantejo kaj ĉiu vilaĝeto, el ĉiu ŝtato kaj ĉiu urbo, ni eblos plurapidigi tiun tagon kiam ĉiuj el la infano de Dio, nigraj homoj kaj blankaj homoj, judoj kaj nejudoj, protestantoj kaj katolikoj, eblos kunligi la manoj kaj kanti per la vortoj de la maljuna spiritaĵo, "Liberaj finfine, liberaj finfine, danko al Dio Ĉiopova, ni estas liberaj finfine."

Dankon al Festtagoj sur la Reto por la anglalingva teksto de la dirado.

Vi Iru, Knabino

Antaŭ 10 semajnon, marsupristo Bethany HAMILTON perdis membron: kiam ŝi marsupris, ŝarko formordis sian maldekstran brakon. Oni kredus, tiu ĉi malbongustigis la maron al iu, sed ne Bethany. Ŝi revenis al la maro je la Dankdontago ĉi tiun jaron, kaj jam aperis hieraŭ en konkuro. Ŝi lokiĝis kvine en sia aĝgrupo – ŝi aĝas 13.

Dek tri! Kaj kvankam oni oferis al ŝi plu tempon inter hejtoj aŭ meti ŝin en pli bona hejto, ŝi refuzis ĉiun apartan traktadon. Diris Bobbi LEE, direktoro de la Hawaii-a Konferenco de la Nacia Lernenaja Asocio de Marsuprado, “Ŝi diris ke ŝi volas oni trakti ŝin kiel iu ajn alia.” Hura!

> Legu pri cxi tio anglalingve.