Mi aŭdis programon pri novaj filmoj ĉe NPR hodiaŭ aŭte. La rakonto, de David SEDARIS, kovris multajn filmojn, inkluzive de "Once Upon a Time in Mexico", la tria filmo de Robert RODRIGUEZ, kiun mi volas vidi ĉar mi tre ĝuis "El Mariachi" kaj "Desperado". Tiam diris lkjsdlkj pri nova stranga filmo. Du frazoj kaptis mian atenton -- "bonŝancaj Nov-Jorko kaj Los Anĝeles" kaj tiam -- "Bubba Hotep"? Mi pensis. "Hotep" signifas "(iu) estas kontenta" kaj estas kutime parto de namoj en praa egiptio ("Imhotep," "Neferhotep", ktp). Ĉu mi aŭdis korekte?
Sufiĉe certe: Bubba Ho-Tep. Stellumante Bruce CAMPBELL kiel Elvis PRESLEY kaj Ossie DAVIS kiel J.F.K., la filmo (de Don COSCARELLI) rakontas kiel Elvis Presley estas vere vivante -- li interŝanĝis lokojn kun Elvis-sampersonisto, kaj antaŭ li povus reinterŝanĝi, la sampersonisto mortiĝis. Nun li loĝas en hejmo por maljunuloj kaj amikigas viron, kiu diras si estas J.F.K. Estas nur unu problemo: li estas nigra. "Oni farbigis min ĉi tiun farbon!" li anoncas. Baldaŭ, la ambaŭ devas fronti teruran malbonon en la maljunulejo -- praa egiptia mumio ĉasiras tra la hejmo!
Bonŝancaj, bonŝancaj Nov-Jorko kaj Los Anĝeles! Mi sendis e-poŝton al la paĝarestro -- ĉu vi kredas, ke oni sendos al la ŝipo kopion de la filmo por ke ni povas vidi ĝin surmare?
9/14/2003
9/13/2003
Kia malŝparo de mono
Per ĉi tiu rakonto, la bonkonanta Egiptiisto Zahi HAWASS komencos esploradon por eltrovi, ĉu bakterio aŭ alia natura venono estis la kaŭzo de la "malbeno de la Egiptregoj". Je 1922, mallonge post eniris Howard CARTER kaj Lordo CARNARVON en la tombo de Tutankamon, Carnarvon mortiĝis per mordo de moskito kiu iĝis infektita (laŭ la paĝaro de la Informo Servo de la Egiptia Ŝtato, li mortiĝis per mordo de skorpio). "Melbeno, malbeno!" kriis la ĵurnaloj. Kaj nun estas ĉi tiu esplorado.
Kiel opinias mi? Mi opinias, ke dum la tempo de la fino de la 19a jarcento kaj la komenco de la 20a, medicino ne estis tre progresiĝita kaj la dezertoj de Egiptio ne estis tre sekuraj lokoj. Malsanoj ne estas bonkonantaj, kaj oni scias nemulte pri antibiotikoj kaj antivenonoj. Do, homoj simple mortiĝis. Oni ne bezonas "malbenon" por kompreni ĉi tion.
Kiel opinias mi? Mi opinias, ke dum la tempo de la fino de la 19a jarcento kaj la komenco de la 20a, medicino ne estis tre progresiĝita kaj la dezertoj de Egiptio ne estis tre sekuraj lokoj. Malsanoj ne estas bonkonantaj, kaj oni scias nemulte pri antibiotikoj kaj antivenonoj. Do, homoj simple mortiĝis. Oni ne bezonas "malbenon" por kompreni ĉi tion.
La 11a de septembro, du jaroj kaj du tagoj poste
Mi estis jemare sur la 11a de septembro. Ni marveturis kun la USS Wasp (amfibia atakanta ŝipo por multirole uzado), la USS Shreveport (amfibia ŝipo por transportado), kaj la USS George Washington (portŝipo). Dum la tago antaŭe, ni subite kuris al la Wasp: homo elŝipen, ni aŭdis, do ni iris al ŝi por helpi en la klopodoj reakiraj. Mi grimpis al la komandejo por helpi kiel ekstra serĉisto kaj ni ĵus atingis al la Wasp kiam ni ricevis la tre bonajn novaĵojn: la sola aĵo kiu iris elŝipen estis malplena savjako. Fju! La akvo temperaturis proksimune 72 gradojn je la tempo, kiu ŝajnas warme sed prave ne estas.
La sekvantan tago, la 11a de septembro: unutempe ĝis eble unu jaro, mi vere oferis mia manĝaĵon per prejado antaŭ mi manĝis. Estas plenumo de la kemeta religio por oferi la manĝaĵon al Dio antaŭ manĝi. Sed dum la antaŭa periodo de teruraj inspektadoj kaj teruraj kunlaborantoj, mia fido suferis per bastonado. Ĝi ankoraŭ ne resaniĝis: mi ne tute kredas je Dio, sed mi ja kredas je la mortitoj, kaj mi oferis mian manĝaĵon al la mortitoj de la 11a de septembro. Eĉ se homoj ne pluvivos post la morto, la memoroj de ili ja pluvivas.
La retmemoroj de la blogosfero afekciis min ĉar tiu kiu estas grava por mi estas ke homoj ne forgesas ilian senhotaĵon kaj ilian konstaton por malebligi la okazon de kiaj aferoj iam ajn denove. Sed mi timas ke mi vidas la kontston forglitanta. Ĉu ni ĉiam ĵuris, post WWII, neniam plu permesi la Holokoston denove okazi? Ĉu ne estas usona museo, memora estrecto en Israelo, kaj multe aliaj museoj? Ĉu ni vere zorgas? Ĉu jes, kiel okazas Srebrenica kaj la popolmurdo de la Kurdoj? Kio okazos al nia klopodojn por halti terurismon? Ĉu ili nur forvelki? Ĉu la unu afero restanta estos la fora memorado de la 11a de septembro kaj malplenaj ĵuroj ke ni lernu de historio kaj "neniam denove", precize kial la Holokosto? Kio bezonitos por batali kontraŭ homa senmovo kaj kontentiĝado?
Iel, mi oferis mian manĝaĵon al la mortintoj, sidante en la manĝejo de destrujero de la usona mararmeo. Ĉi tiu estis mia unua ofero al la mortinto kaj ilia memoro. Estis aĉa semajno -- mi estis elfermita de sonaraj ekzercisoj kaj neniu eĉ perceptis ke mi estis for -- mi faris multe da problemtrovadon kaj helpis repari iun ekipaĵon, kvankam generale la problemtrovado de aliaj homoj signigis min en la rektan direkton (mi estis tute nekompetenta tiun semajnon). Sed la ekipaĵon nun funkcias, kaj fine tio estas la plej grava afero -- la ekipaĵo pretas subteni niajn klopodojn por fari la mondon plej bonan lokon por ĉiuj. Kaj tiu estis mia dua ofero al la mortintoj de la 11a de septembro.
Tiam, dum la jardatreveno mem, ni ricevis alian mesaĝon: la George Washington havis piloton en la akvo. Denove, ni kuregis al la ŝipo por doni helpadon. Jen estas la okazo: F/A-18 surteriĝis, kaj neniu el la haltantaj kabloj kaptis ĝin ĝis la kvara kaj fina. Sed tiu ekrompis kaj la jeto glitis super la flanko kaj en la maron. Dankplene, la piloto eblis elĵeti kaj estis savita. Sed multaj homoj estis vunditaj sur la flugferdeko per ekrompo. Tiuj, kiuj vidis "Viroj de Honoro" eble memoras la sceno en kiu Carl Brashear estas viktimo de ekrompo. Ekrompo estas neniu ŝerco. Tiuj 12 vunditaj homoj estas bonŝanca, ke ili vivas, kaj mi vere esperas ke ili ne estis tiom krite vunditaj kiom estis S-ro Brashear. Aŭ se ili ja estis, ke ili estas tiom celkonscia kiom estis li por venki kontraŭ iliaj vundoj kaj resti en la mararmeo.
Kiel okazis, la GW ne bezonis nian helpon, sed ŝi dankis al ni por senprokraste preti por helpi. Nia teamo en la Centro de Batala Informo tuj eklaboris la problemon, kaj kalkulis ciujn de la movadaj, lokadaj, kaj serĉadaj planoj tiom baldaŭ kiom ni aŭdis ke iu estis elŝipe. Do, ni estis la unua ŝipo pretis doni helpon se la GW estis bezonanta de ĝi.
Pli malfrue dum la tago, ni faris marveturan kompletigon. Ni helpis en unu el la teamoj por linitrakto dum ni ricevis brulaĵon de la USNS Kanawha. Kiam ni resendis la linion al la ŝipo, la kuiristoj alfiksis grandegan skatolon de biskvitoj al ĝi por la ŝipanaro de la Kanawha. "Tio ‘stas tia dolĉa," mi pensis.
Mi ekrigardis la mastojn de ambaŭ ŝipoj, kie flugas la flago de Usono kiam ni marveturas. La flagoj ambaŭ estis mezmastitaj.
La sekvantan tago, la 11a de septembro: unutempe ĝis eble unu jaro, mi vere oferis mia manĝaĵon per prejado antaŭ mi manĝis. Estas plenumo de la kemeta religio por oferi la manĝaĵon al Dio antaŭ manĝi. Sed dum la antaŭa periodo de teruraj inspektadoj kaj teruraj kunlaborantoj, mia fido suferis per bastonado. Ĝi ankoraŭ ne resaniĝis: mi ne tute kredas je Dio, sed mi ja kredas je la mortitoj, kaj mi oferis mian manĝaĵon al la mortitoj de la 11a de septembro. Eĉ se homoj ne pluvivos post la morto, la memoroj de ili ja pluvivas.
La retmemoroj de la blogosfero afekciis min ĉar tiu kiu estas grava por mi estas ke homoj ne forgesas ilian senhotaĵon kaj ilian konstaton por malebligi la okazon de kiaj aferoj iam ajn denove. Sed mi timas ke mi vidas la kontston forglitanta. Ĉu ni ĉiam ĵuris, post WWII, neniam plu permesi la Holokoston denove okazi? Ĉu ne estas usona museo, memora estrecto en Israelo, kaj multe aliaj museoj? Ĉu ni vere zorgas? Ĉu jes, kiel okazas Srebrenica kaj la popolmurdo de la Kurdoj? Kio okazos al nia klopodojn por halti terurismon? Ĉu ili nur forvelki? Ĉu la unu afero restanta estos la fora memorado de la 11a de septembro kaj malplenaj ĵuroj ke ni lernu de historio kaj "neniam denove", precize kial la Holokosto? Kio bezonitos por batali kontraŭ homa senmovo kaj kontentiĝado?
Iel, mi oferis mian manĝaĵon al la mortintoj, sidante en la manĝejo de destrujero de la usona mararmeo. Ĉi tiu estis mia unua ofero al la mortinto kaj ilia memoro. Estis aĉa semajno -- mi estis elfermita de sonaraj ekzercisoj kaj neniu eĉ perceptis ke mi estis for -- mi faris multe da problemtrovadon kaj helpis repari iun ekipaĵon, kvankam generale la problemtrovado de aliaj homoj signigis min en la rektan direkton (mi estis tute nekompetenta tiun semajnon). Sed la ekipaĵon nun funkcias, kaj fine tio estas la plej grava afero -- la ekipaĵo pretas subteni niajn klopodojn por fari la mondon plej bonan lokon por ĉiuj. Kaj tiu estis mia dua ofero al la mortintoj de la 11a de septembro.
Tiam, dum la jardatreveno mem, ni ricevis alian mesaĝon: la George Washington havis piloton en la akvo. Denove, ni kuregis al la ŝipo por doni helpadon. Jen estas la okazo: F/A-18 surteriĝis, kaj neniu el la haltantaj kabloj kaptis ĝin ĝis la kvara kaj fina. Sed tiu ekrompis kaj la jeto glitis super la flanko kaj en la maron. Dankplene, la piloto eblis elĵeti kaj estis savita. Sed multaj homoj estis vunditaj sur la flugferdeko per ekrompo. Tiuj, kiuj vidis "Viroj de Honoro" eble memoras la sceno en kiu Carl Brashear estas viktimo de ekrompo. Ekrompo estas neniu ŝerco. Tiuj 12 vunditaj homoj estas bonŝanca, ke ili vivas, kaj mi vere esperas ke ili ne estis tiom krite vunditaj kiom estis S-ro Brashear. Aŭ se ili ja estis, ke ili estas tiom celkonscia kiom estis li por venki kontraŭ iliaj vundoj kaj resti en la mararmeo.
Kiel okazis, la GW ne bezonis nian helpon, sed ŝi dankis al ni por senprokraste preti por helpi. Nia teamo en la Centro de Batala Informo tuj eklaboris la problemon, kaj kalkulis ciujn de la movadaj, lokadaj, kaj serĉadaj planoj tiom baldaŭ kiom ni aŭdis ke iu estis elŝipe. Do, ni estis la unua ŝipo pretis doni helpon se la GW estis bezonanta de ĝi.
Pli malfrue dum la tago, ni faris marveturan kompletigon. Ni helpis en unu el la teamoj por linitrakto dum ni ricevis brulaĵon de la USNS Kanawha. Kiam ni resendis la linion al la ŝipo, la kuiristoj alfiksis grandegan skatolon de biskvitoj al ĝi por la ŝipanaro de la Kanawha. "Tio ‘stas tia dolĉa," mi pensis.
Mi ekrigardis la mastojn de ambaŭ ŝipoj, kie flugas la flago de Usono kiam ni marveturas. La flagoj ambaŭ estis mezmastitaj.
Kommentoj revenas
Hossein ĉe YACCS sukcese instalis novan servilon kaj la sistemo denove funkcias. Hura!
9/08/2003
Paŭzeto
Mi often paŭzas en la alfiĉado de poĉtojn ĉi tie, sed ĉi tiu foje, mi avertas vin pri tio. Mi espere reestos je la fino de la sekvanta semajno. Ĝis!
9/06/2003
Nu, Rigardu
Mi lastatempe malfermigis butikon per Cafe Press. Do, nature, mi devis ĉirkaŭrigardi al la aliaj butikoj...
Kompreneble, estas butikoj por Esperantaj vestoj; mi opinias, ke la plej multoj ne estas tre interesantaj. Sed mi ŝatetas la Internacia Butiko de Esperanto, kun ĝiaj simplaj bildoj, kaj ĉi tiu estas beleta bildo. Ĉu vi estas amatoro de Bob, la Kolera Floro, vi povas aĉeti aĵojn kun komiko en Esperanto. Bob estas la fonto de profunda sageco pri unu parto de angla gramatiko kaj ankaŭ pri alia.
Ĉu vi ŝatas H.P. Lovecraft? Mi trovis butikon kun la plej bona arto -- jen, Rough Beasts: H.P. Lovecraft, kaj se vi ankaŭ ŝatas arton kiel "Hello Kitty", vi devas rigardi Li'l Thulhu, kvankam estas io tre, tre malrekte pri Cthulhu-kordsubaĵo...preskaŭ tiom malrekte kiom de ĝi estas "desegnita por junuloj".
La originala paĝaro estas ĉe http://www.roughbeasts.com/, kaj la arto estas grandioza.
Kompreneble, estas butikoj por Esperantaj vestoj; mi opinias, ke la plej multoj ne estas tre interesantaj. Sed mi ŝatetas la Internacia Butiko de Esperanto, kun ĝiaj simplaj bildoj, kaj ĉi tiu estas beleta bildo. Ĉu vi estas amatoro de Bob, la Kolera Floro, vi povas aĉeti aĵojn kun komiko en Esperanto. Bob estas la fonto de profunda sageco pri unu parto de angla gramatiko kaj ankaŭ pri alia.
Ĉu vi ŝatas H.P. Lovecraft? Mi trovis butikon kun la plej bona arto -- jen, Rough Beasts: H.P. Lovecraft, kaj se vi ankaŭ ŝatas arton kiel "Hello Kitty", vi devas rigardi Li'l Thulhu, kvankam estas io tre, tre malrekte pri Cthulhu-kordsubaĵo...preskaŭ tiom malrekte kiom de ĝi estas "desegnita por junuloj".
La originala paĝaro estas ĉe http://www.roughbeasts.com/, kaj la arto estas grandioza.
Mi sciis ke estis io malbona pri "Disco"..
Laŭ NBC-Novaĵoj venas rakonto pri la mortigo de tetsudoj per Lumo de "Disco".
Lumoj de "Disco" logas tetsudbebojn al iliaj mortoj sur la marĝenoj de greka parko de la maro en la Mezmaro. Ĉirkaŭaĵistoj diras ke maloftaj interbatantaj tetsudoj elgrimpas nokte el ovoj en la sablo sur strandoj sur la malokcidenta greka insulo de Zakynthos kaj instinkte iras al la plej hela horizonto -- normale la blanka ŝaŭmo de ondoj sub la steloj. Sed neonaj lumoj de "Disco-j" kaj kafejoj apud la malantaŭo de la strando ĉe Laganas, konstruita por turistoj kiuj ankaŭ iras por boatvojaĝoj en la golfeto por provi ekvidi tetsudojn, ofte estas mortate pli helaj.Oni lasu la 70-ojn en la antaŭo, pro la kompatindaj etaj tetsudidoj!”Iuj tetsudoj rampas supren sur la strando en la malkorekta direkton kaj mortiĝas per senakviĝo aŭ estas manĝita per marbirdoj aŭ hundoj,” diris Anders KOFOED, dana volontulo laboranta por la greka grupo de konservado “Archelon”. “La parko ne dece funkcias.”
9/02/2003
Kvak! Kvak!
Laŭ la Waŝingtona Posto (angle), preskaŭ 30000 kaŭĉukaj anasoj baldaŭ flosos apud la okcidenta bordo de Usono. Ili estas parto de komercaĵo kiu estis perdita je 1992. La ludiloj -- kaŭĉukaj anasoj (kaj aliaj bestoj) -- vojaĝis tra la norda poliso, englasiĝitaj en glasmondoj. La kompanio kiu faris la ludilojn, "First Years" (Unuaj Jaroj), donas al ĉiu trovanto USD100.00 ŝparobligacon por ĉiu ludilo trovita. Kiel rekoni veran ludilon? Ili estas blankiĝita per la longaj jaroj mare, kaj ĉiu estas markita "First Years". La artikolo diras -- prave, mi kredas -- ke ludilo mare perdita dum 11 jaroj estos pli monvalora je eBay ol USD100.00 (eBay ankoraŭ ne havas listaĵon por iu el la ludiloj).
NOAA (la usona Nacia Mara kaj Atmosfera Administrio) havas anglalingvan paĝaron pri la ludiloj, nomiĝite "La Kvako Aŭdita Ĉirkaŭ la Mondo" de la du esploristoj kiuj spuras la anasojn komputilmodele -- Curtis EBBESMEYER kaj James INGRAHAM.
Ankaŭ bonvolu rigardi ĉi tie por alia anglalingva artikolo de Nacia Geografio pri ĉiaj interesigantaj aĵoj perditaj sur la maro, ekzemple ŝuoj de Nike, Legoj, ktp.
9/01/2003
La lingvo de amikeco
Antaŭ paro de semajnoj, la ŝipo vojaĝis al Halifax, Nova-Skoto. Mi pensis, "kial ne? Vidu ni ĉu estas iuj ajn Esperantaj Kluboj tie." Do mi ĉirkaŭserĉis sur la TTT kaj vere trovis La Esperanto-nde Halifax-Dartmouth. Mi sendis epoŝton kaj recevis respondon: ili amus renkonti min -- kaj, fakte, ili invitis al mi viziti la "Librejon Zamenhof", librejo de pli ol 1000 libroj en aŭ pri Esperanto, troviĝate en la hejmo de unu el la grupanoj.
La amikula sistemo denove trafas!
La ŝipo havas polison nomiĝate "La Amikula Sistemo". Kiam ni estas for de nia hejmporto (kaj jes, ĉi tiu inkluzas Usonon, kiu frenezigas min), ni devas havi unu aŭ du amikulojn por forpromeni. Ni subskribas deen kun ili kaj ni devas subskribi kun ili kiam ni revenas. Tiu ŝajnas kiel bona ideo, sed reale ĝi povas esti doloro. Se oni ne povas trovi iun kiu interesiĝas pri museoj aŭ viziti lokajn Esperantistojn, oni estas fiksita en la ŝipo.
Tamen, mi ja sukcese trovis du kunŝipanojn kiuj iris kun mi por renkonti la klubon ĉe loka apudakva restoracio nomiĝate "Salty's". Mi estas la ulo en la fono maldekstre, kaj miaj du amikuloj estas ankaŭ maldekstre (Trish kaj Eric). Sur la dekstra flanko estas la Rondo -- de la dorso antaŭen: Steĉjo, Bob, Kim and Connie. Je la kunveno, la grupo donis as ni du kopiojn de mirinda libro -- kolekto de artikolojn pri Esperanto kaj la Esperanta movado. Mi ricevis unu kopion, kaj miaj amikuloj alian. Kaj la amikuloj nun interesiĝas sin pri Esperanto. Ni ne multe parolis Esperanto je la taĝmanĝo, mi timas; miaj amikuloj ne parolas ĝin, kaj mi elspezas la tempon per skribi kaj legi ĝin kaj faras tre malmulte da paroli.
Post la kunveno, kvankam, Bob rendevuis kun sia edzino Shelley kaj ili touris la USS McFaul kun mi. Sube kaj maldekstre, vi vidas nin starante apud la 25mm-a kanono, kaj dekstre estas pli bona bildo de la duo kaj la masto de la ŝipo (kaj CIWS, ankaŭ konanta kiel "Phalanx") fone. Dum ni ĉirkaŭtouris, Bob kaj mi provis sucese havi kompreneblan konversacion en Esperanto -- Mi estis raviĝinta. Ĝi funkcias! Ĝi funkcias!
La amikula sistemo denove trafas!
La ŝipo havas polison nomiĝate "La Amikula Sistemo". Kiam ni estas for de nia hejmporto (kaj jes, ĉi tiu inkluzas Usonon, kiu frenezigas min), ni devas havi unu aŭ du amikulojn por forpromeni. Ni subskribas deen kun ili kaj ni devas subskribi kun ili kiam ni revenas. Tiu ŝajnas kiel bona ideo, sed reale ĝi povas esti doloro. Se oni ne povas trovi iun kiu interesiĝas pri museoj aŭ viziti lokajn Esperantistojn, oni estas fiksita en la ŝipo.
Tamen, mi ja sukcese trovis du kunŝipanojn kiuj iris kun mi por renkonti la klubon ĉe loka apudakva restoracio nomiĝate "Salty's". Mi estas la ulo en la fono maldekstre, kaj miaj du amikuloj estas ankaŭ maldekstre (Trish kaj Eric). Sur la dekstra flanko estas la Rondo -- de la dorso antaŭen: Steĉjo, Bob, Kim and Connie. Je la kunveno, la grupo donis as ni du kopiojn de mirinda libro -- kolekto de artikolojn pri Esperanto kaj la Esperanta movado. Mi ricevis unu kopion, kaj miaj amikuloj alian. Kaj la amikuloj nun interesiĝas sin pri Esperanto. Ni ne multe parolis Esperanto je la taĝmanĝo, mi timas; miaj amikuloj ne parolas ĝin, kaj mi elspezas la tempon per skribi kaj legi ĝin kaj faras tre malmulte da paroli.Post la kunveno, kvankam, Bob rendevuis kun sia edzino Shelley kaj ili touris la USS McFaul kun mi. Sube kaj maldekstre, vi vidas nin starante apud la 25mm-a kanono, kaj dekstre estas pli bona bildo de la duo kaj la masto de la ŝipo (kaj CIWS, ankaŭ konanta kiel "Phalanx") fone. Dum ni ĉirkaŭtouris, Bob kaj mi provis sucese havi kompreneblan konversacion en Esperanto -- Mi estis raviĝinta. Ĝi funkcias! Ĝi funkcias!
 |  |
Kien la komentoj?
Hossein alfiŝis mesaĝon pri YACCS -- la servilo ne funkcios ĝis mardo aŭ merkredo. Tial ĉi mankas la koment-ligoj sur la paĝo. Ne zorgu -- ili reiros pli poste dum la semajno.
8/22/2003
How come this thing isn't in English?
James wrote me recently and suggested that I provide both English and Esperanto versions of my posts here. It'd give me a bigger audience, he said, which is certainly true. But I thought I might address that request and explain why I don't really want to do that.
Esperanto is a planned, constructed language designed for use as a culturally and politically neutral "hip pocket" international language. Because it is constructed -- 16 rules of grammar with no exceptions, phonetically spelled, etc -- it is up to four times easier to learn than "natural" languages. English has a zillion exceptions to its rules and is ferociously difficult to learn, French has a zillion declensions and my eyes cross just trying to review them, some African languages have no rules for things like the formation of plural nouns, requiring you to memorize every single plural noun.
I like the idea of communicating with people all over the world; I do not, however, like the idea of spending two to six years -- or more -- learning a language just to speak it badly. And I don't like the idea of repeating this process for multiple languages. I don't have that much brainspace! And I don't have the time to spend a year immersed in it and learn faster that way. So why not just sit back and demand that anyone who wants to talk to me do so in English?
When I talk about Esperanto, I frequently get told, "I hate to break it to you, but English is the world language." "No," I say. "Bad English is the world language." I really dislike trying to communicate with people who don't know English very well, because I don't understand them, and I know it's got to be much, much more frustrating to them to be unable to make themselves understood. English speakers act as if learning English is as easy as learning to walk upright, and this isn't the case. It's hard. There are whole universes inside the heads of millions, billions of people out there, and I can't touch any of them because we don't speak a common language with equal, fluent facility. This sucks.
Add to this the sociopolitical problems: many countries have political or cultural objections to accepting English as the only international working language. And many have a fear that English will supplant their own language, with the attached cultural baggage subsuming their own traditional cultures.
Esperanto is an astonishingly obvious and simple tool. It's easy to learn, it doesn't come attached to any culture or ideology other than the idea that, gosh, if people could just talk with one another, the world would be a better place. But the only way to get it going is, well, to use it. You can talk 'til you're blue in the face about the idea and how good an idea it is, but the vast majority of people and governments will not sign onto the idea until it becomes advantageous for them to do so.
This web page is my small way of trying to advance that agenda. I don't think that what I have to write about is very intereresting, but if you do, you just have to learn Esperanto. Sorry. I won't give you the English crutch. Go spend a half-hour looking Esperanto over and I'll bet you a Coke that you'll understand the majority of what I write. Heck, you'll probably be pointing out my errors. :)
Esperanto is a planned, constructed language designed for use as a culturally and politically neutral "hip pocket" international language. Because it is constructed -- 16 rules of grammar with no exceptions, phonetically spelled, etc -- it is up to four times easier to learn than "natural" languages. English has a zillion exceptions to its rules and is ferociously difficult to learn, French has a zillion declensions and my eyes cross just trying to review them, some African languages have no rules for things like the formation of plural nouns, requiring you to memorize every single plural noun.
I like the idea of communicating with people all over the world; I do not, however, like the idea of spending two to six years -- or more -- learning a language just to speak it badly. And I don't like the idea of repeating this process for multiple languages. I don't have that much brainspace! And I don't have the time to spend a year immersed in it and learn faster that way. So why not just sit back and demand that anyone who wants to talk to me do so in English?
When I talk about Esperanto, I frequently get told, "I hate to break it to you, but English is the world language." "No," I say. "Bad English is the world language." I really dislike trying to communicate with people who don't know English very well, because I don't understand them, and I know it's got to be much, much more frustrating to them to be unable to make themselves understood. English speakers act as if learning English is as easy as learning to walk upright, and this isn't the case. It's hard. There are whole universes inside the heads of millions, billions of people out there, and I can't touch any of them because we don't speak a common language with equal, fluent facility. This sucks.
Add to this the sociopolitical problems: many countries have political or cultural objections to accepting English as the only international working language. And many have a fear that English will supplant their own language, with the attached cultural baggage subsuming their own traditional cultures.
Esperanto is an astonishingly obvious and simple tool. It's easy to learn, it doesn't come attached to any culture or ideology other than the idea that, gosh, if people could just talk with one another, the world would be a better place. But the only way to get it going is, well, to use it. You can talk 'til you're blue in the face about the idea and how good an idea it is, but the vast majority of people and governments will not sign onto the idea until it becomes advantageous for them to do so.
This web page is my small way of trying to advance that agenda. I don't think that what I have to write about is very intereresting, but if you do, you just have to learn Esperanto. Sorry. I won't give you the English crutch. Go spend a half-hour looking Esperanto over and I'll bet you a Coke that you'll understand the majority of what I write. Heck, you'll probably be pointing out my errors. :)
8/20/2003
Oni trovas la plej strangajn aferojn...
Mi lastatempe revenis de ŝipvojaĝo al Newport (Ŝtato de Insulo "Rhode") kaj Halifakso, Nova-Skoto. Mi tre ĝuis la vojaĝon, aparte la vizito al Halifakso, ĉar mi finfine iĝis la kuraĝon skribi al nekonantajn Esperantistojn. Mi trovis la paĝon de la Esperanto-Rondo de Halifax-Dartmouth kaj aranĝis renkonti la grupon en loka restoracio. Kaj jen -- Bob, Shelley, Steĉjo, Connie, kaj Kim renkontis min kaj kunŝipuloj kaj bonkore bonvenigis nin. Ni havis tre agrablan kunveneton kaj ili donacis al mi multajn legaĵoj, inkluzive kopiojn de "Inter Ni" (ĵurnalo) kaj bonega libro nomiĝas "Esperanto", pri la movado de la Internacia Lingvo, la historio de Esperanto, ktp.
Mi skribos plu pri la vojaĝoj, kun bildoj, pli poste, kvankam mi tuj volas dankegi la Rondon por sia mirinda kuneco kaj ilia infekta entuziasmo por Esperanto.
Aliateme, kiam mi vagadis hodiaux vespere sur la Reto, mi trovis ion pri kiu mi devas skribi. Ĉu vi iam ajn scivolis pri la internaj funkciaĵoj de la Magia 8-Pilko? Nu -- estas havebla priskribon de sekcumo de Magia 8-Pilkon, anglalingve. La paĝaro ankaŭ trajtiĝas anglalingvajn instruaĵojn por personigi Magian 8-Pilkon. Mi volus kreii Mararmean Version de la Magia 8-Pilko:
-- Se iu ajn volas elangligon de la instruaĵoj, bonvolu peti min. Kia trezoro devus Esperanten!
Mi skribos plu pri la vojaĝoj, kun bildoj, pli poste, kvankam mi tuj volas dankegi la Rondon por sia mirinda kuneco kaj ilia infekta entuziasmo por Esperanto.
Aliateme, kiam mi vagadis hodiaux vespere sur la Reto, mi trovis ion pri kiu mi devas skribi. Ĉu vi iam ajn scivolis pri la internaj funkciaĵoj de la Magia 8-Pilko? Nu -- estas havebla priskribon de sekcumo de Magia 8-Pilkon, anglalingve. La paĝaro ankaŭ trajtiĝas anglalingvajn instruaĵojn por personigi Magian 8-Pilkon. Mi volus kreii Mararmean Version de la Magia 8-Pilko:
- "Eble -- demandu al Ĉefo"
- "Respondo neklara -- tempo por plia kunveno"
- "Ĉu ĝi estas sur SERT?"
- "Igu papereton"
- "$@%* @#$#*!!"
- "Ne. Er...kio 'stis la demando?"
-- Se iu ajn volas elangligon de la instruaĵoj, bonvolu peti min. Kia trezoro devus Esperanten!
7/06/2003
Mia Furo
Rigardu ja al mia furo, nomiĝas Slinki. Kia agrabla, bela furo -- vere, ŝi estas la furo de miaj kunhejmuloj, sed plaĉas al mi pensi pri ŝi kiel la mia. Certe, kiam ŝi faras ion malbonan, subite ŝi estas mia furo!
Parenteze, mi estas denove en Norfolko. La ferio estis tro mallonga...
Parenteze, mi estas denove en Norfolko. La ferio estis tro mallonga...
7/03/2003
Filmoj, Iloj, ktp
Mi ĵus vidis la filmon "Angeloj de Ĉarli 2". Kiam dum la unua sceno Camaron Diaz aperis en la eksterubra, kruda kaj danĝera mongola trinkejo kaj saltis sur la mekanika montbovo, la tono de la filma estis fiksita. La filmo estas ridinda, komika, kaj tiom amuzante.
Dum serĉante la paĝon por "Angeloj de Ĉarli", mi trovis la tio de "Hellboy" (Inferknabo). Ĉi tiu filmo ŝajnas tre interesanta, kaj mi tre antaŭatendas la eldonon de la filmon. Mi speciale ĝojas ĉar la filmstelo estas Ron Perlman, kiu stelis en "La Urbo de Perditaj Infanoj", bizara kaj perturbanta franca filmo de Jean-Pierre JEUNET kaj Marc CARO, kiun mi tre ŝatas. Mi ankaŭ amas la laboron de Mike MIGNOLA, do mi tre volas vidi ĉi tiun filmon. Ĝi supoze eldoniĝas ĉi tiun monaton...ne povas atendi... [ ĝisdato: sekvantan jaron. Drat. -- ŜK]
Mi freŝe kunigas al "Esperantan Socion de la Karolinoj kaj Virginia" kaj per ĝi trovis paron de bonaj esperantaj paĝoj: Lernu.net, kiu havas la plej bonan vortaron mi ĝis nun trovis, kaj Radio Esperanto, kiu havas senĉesan retfluon de esperanta musiko. La musika estas pleje amatora, sed ankoraŭ estas amuzanta.
Dum serĉante la paĝon por "Angeloj de Ĉarli", mi trovis la tio de "Hellboy" (Inferknabo). Ĉi tiu filmo ŝajnas tre interesanta, kaj mi tre antaŭatendas la eldonon de la filmon. Mi speciale ĝojas ĉar la filmstelo estas Ron Perlman, kiu stelis en "La Urbo de Perditaj Infanoj", bizara kaj perturbanta franca filmo de Jean-Pierre JEUNET kaj Marc CARO, kiun mi tre ŝatas. Mi ankaŭ amas la laboron de Mike MIGNOLA, do mi tre volas vidi ĉi tiun filmon. Ĝi supoze eldoniĝas ĉi tiun monaton...ne povas atendi... [ ĝisdato: sekvantan jaron. Drat. -- ŜK]
Mi freŝe kunigas al "Esperantan Socion de la Karolinoj kaj Virginia" kaj per ĝi trovis paron de bonaj esperantaj paĝoj: Lernu.net, kiu havas la plej bonan vortaron mi ĝis nun trovis, kaj Radio Esperanto, kiu havas senĉesan retfluon de esperanta musiko. La musika estas pleje amatora, sed ankoraŭ estas amuzanta.
7/02/2003
Denove jehejma
Mi nun ĝuas ferion for de la ŝipo. Estas tiom mirinda, denove esti en Columbuso kun miaj gepatroj kaj geamikoj!
Sed por la unua fojo post longa tempo, mi sentis iomete da manko por la ŝipo. Dum nia lasta vojaĝo, io estis malsama pri la ŝiparo. Ni ne estis, kiel mi diris al amikino surŝipe, "kiel sako de malsekaj, koloraj katoj." Eble, ĵus eble, ni iĝas ion pli simila al familio.
Mi freŝe kvalifikis je la 25 mm kanono -- mi eblis pafi ĝin antaŭan semajnon. Kia fusilo! Ĝi havas 10,000 funtojn de repuŝo kaj atingpovon de ĉirkaŭ 1.5 mejloj. Unu el la aferoj kiun mi amas pri la mararmeo estas la poveco, uzi grandajn, povajn fusilojn. Mi amas explodigi aĵojn.
En aliaj novaĵoj, Eriko kaj mi rompiĝis (ne plu estas amantoj). A, bone. Mi kredas, mi ne estis kreita por amo. Mi estas kreita por fusiloj!
Sed por la unua fojo post longa tempo, mi sentis iomete da manko por la ŝipo. Dum nia lasta vojaĝo, io estis malsama pri la ŝiparo. Ni ne estis, kiel mi diris al amikino surŝipe, "kiel sako de malsekaj, koloraj katoj." Eble, ĵus eble, ni iĝas ion pli simila al familio.
Mi freŝe kvalifikis je la 25 mm kanono -- mi eblis pafi ĝin antaŭan semajnon. Kia fusilo! Ĝi havas 10,000 funtojn de repuŝo kaj atingpovon de ĉirkaŭ 1.5 mejloj. Unu el la aferoj kiun mi amas pri la mararmeo estas la poveco, uzi grandajn, povajn fusilojn. Mi amas explodigi aĵojn.
En aliaj novaĵoj, Eriko kaj mi rompiĝis (ne plu estas amantoj). A, bone. Mi kredas, mi ne estis kreita por amo. Mi estas kreita por fusiloj!
7/01/2003
Raporto
Raporto de Joshua L. Chamberlain, Dudeka Infanterio de Ŝtato "Maine". Kampajno de Gettysburg
O.R.--SERIO I--VOLUMO XXVII/1 [S# 43]
KAMPARO APUD EMMITSBURG,
6a julio, 1863.
Leŭt. GEORGE B. HERENDEEN,
A. A. A. G., Tria Brig., Unua Div., Kvina Armea Gvardio.
 |
| Joshua L. Chamberlain; pentraĵo de mi |
Mi havas la honoron esti, via obeema servulo,
JOSHUA L. CHAMBERLAIN, Kolonelo,
Komandante Dekdua Voluntuloj de "Maine"
Ĉi tiun raporton mi trovis angla ĉi tie.
6/30/2003
Centajn Bedaŭrojn!
Mi freŝe eltrovis, ke la komentsistemo, kiun mi uzas por ĉi tiu paĝo, ŝanĝiĝis. Mi devis ŝanĝi la kodon sur la paĝo -- ĉi tio estas kial la sistemo ne funkciis sur la paĝo dum ĉi tiuj pasantaj semajnoj. Sed mi ja sukcese ŝanĝi la kodon kaj nun la sistemo ŝajnas perfekte funkcanta. Se oni havas problemojn, mi petas oni e-poŝtu min kaj mi klopodos ripari ĝin.
Paranteze, la komentsistemo estas bonega sistemo kaj estas havebla en Esperanto. Esploru ĝin!
Paranteze, la komentsistemo estas bonega sistemo kaj estas havebla en Esperanto. Esploru ĝin!
Bonan Ideon, Ĝejko!
Hieraŭ mi iris al kinejo kun mia patrino kaj du amikoj de ŝi -- Ĝejko kaj lia patrino, Karola. Ĝejko freŝe feris lian nasktagon, kaj por donaco, mia patrino donis li al kinejo. Li volis iri al la Drekselo Okcidenta, mirinda loka filmteatro kiu estas konanta per nekutimaj filmoj (artaj filmoj, pleje). Kaj li elektis vidi "Litersorĉiiten" (la plej bonan elangligon mi povis fari el "Spellbound").
La filmo estis bonega! Mi malamas vidi konkursojn de literumi per televido -- mi iĝas tiom maltrankvila, rodante la ungojn, la koro batante -- estas du aferoj en la mondo kiuj vere timigas min: aŭdioekzamoj kaj konkursojn de literumi. Mi ne certas kial. Sed mi tre enkurigas ĉiujn por vidi la filmo -- ĝi estas tre bone farita kaj sekvas la rakontojn de ok infanoj (kaj iliaj gepatroj) kiu iras al la nacia konkurso en Usono. Ĉiuj estas brilaj, fascinaj infanoj, kaj oni volas ke ĉiuj venkos. La filmo estas amuza, ekscita, kaj interesa -- aparte, mi trovis tre interesa, kiel la konkurso mem inkluzivis multe suprizajn vortojn. Ekzemple: "yenta" -- ĝi estas jida vorto, kaj mi ne atendus aŭdi tiun vorton dum la konkurso, sed kiam mi pensis pri la afero, ĝi faras sencon ĉar la vorto ja nun estas regulare uzita en la angla lingvo. La filmo igas min konstati, kiel mi minimumigas la prunteprenadon de fremdaj vortoj en la anglan lingvon. Kaj kiom mirinda tio ja estas!
La filmo estis bonega! Mi malamas vidi konkursojn de literumi per televido -- mi iĝas tiom maltrankvila, rodante la ungojn, la koro batante -- estas du aferoj en la mondo kiuj vere timigas min: aŭdioekzamoj kaj konkursojn de literumi. Mi ne certas kial. Sed mi tre enkurigas ĉiujn por vidi la filmo -- ĝi estas tre bone farita kaj sekvas la rakontojn de ok infanoj (kaj iliaj gepatroj) kiu iras al la nacia konkurso en Usono. Ĉiuj estas brilaj, fascinaj infanoj, kaj oni volas ke ĉiuj venkos. La filmo estas amuza, ekscita, kaj interesa -- aparte, mi trovis tre interesa, kiel la konkurso mem inkluzivis multe suprizajn vortojn. Ekzemple: "yenta" -- ĝi estas jida vorto, kaj mi ne atendus aŭdi tiun vorton dum la konkurso, sed kiam mi pensis pri la afero, ĝi faras sencon ĉar la vorto ja nun estas regulare uzita en la angla lingvo. La filmo igas min konstati, kiel mi minimumigas la prunteprenadon de fremdaj vortoj en la anglan lingvon. Kaj kiom mirinda tio ja estas!
Ĵus Kion Ili Diras?
Usonaj amikoj: ĉu vi iam ajn scivolis, kion iliaj britaj amikoj diris? Ĉi tiam estas via ŝanco por altrovi! Esploru la Algla de la Uniĝinta Regno por la Usona Novulo kaj finfine lernu ĵus kion ili diras.
Subscribe to:
Posts (Atom)